مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: هپاتيت عفونت مزمن هپاتيت B يكي از عمده ترين مشكلات بهداشتي در جهان است. ايران از نظر آندميسيته عفونت مزمن هپاتيت B جزء كشورهاي مزواندميك (2% تا 7%) محسوب مي شود. هدف اين مطالعه بررسي ميزان شيوع عفونت مزمن هپاتيت B در ايران است.
روش كار: بانك هاي اطلاعاتي Medline، Embase، Science Citation Index Expanded، Ovid، Google Scholar، IranMedex، SID، MagIran و SJIBTO تا ارديبهشت سال 1387 جستجو شدند. كليه مطالعات مقطعي مرتبط با شيوع عفونت مزمن هپاتيت B در ايران، بدون اعمال هر گونه محدوديت پذيرفته شدند. مثبت بودن سرم از نظر HBsAg بعنوان پيامد اصلي در نظر گرفته شد. ميزان شيوع عفونت مزمن هپاتيت B به عنوان شاخص قابل اندازه گيري با حدود اطمينان 95% محاسبه گرديد.
نتايج: در اين بررسي 34 مطالعه پذيرفته شدند. شيوع كلي عفونت مزمن هپاتيت B در ايران حدودا 1.7%؛ در اهدا كنندگان خون 0.8% (0.9% - 0.6% CI: 95%) و در معتادان تزريقي 3.2% (4.1% - 2.3% CI: 95%) بود. شيوع عفونت در بيماران بتاتالاسمي از صفر تا 1.5% متغير بود. شيوع عفونت در افراد مسن و ميانسال بيش از نوجوانان و كودكان و در جنس مذكر 25% بيش از جنس مونث بود.
نتيجه گيري: از زمان واكسيناسيون سراسري هپاتيت B در سال 1372، شيوع عفونت مزمن هپاتيت B در كودكان و نوجوانان، كه بخش عمده اي از جمعيت عمومي را تشكيل مي دهند، كاهش يافته و به نظر مي رسد كه كاهش شيوع عفونت در اين گروه سني باعث كاهش ميزان شيوع كلي عفونت در جامعه شده باشد. به اين ترتيب مي توان كشور ايران جزء مناطق هيپواندميك تلقي نمود.

 نسخه قابل چاپ