مقالات اپيدميولوژي

مقدمه: تا حدود سال 1900 ميلادي، ميزان هاي مرگ و مير در ميانسالان، بالا و رو به وخامت بود. اما به تدريج با تغيير قرن، اصلاحات بهداشتي آغاز شد که در وضعيت سلامت اين گروه سني نتايجي بر جاي گذاشت. ميزان هاي مرگ در هر دو جنس مذکر و مونث رو به کاهش گذاشت و اين روند تا دهه 1920 ادامه يافت. بعد از آن، اتفاقات ديگري افتاد. روند مرگ در افراد مونث همچنان کاهش يافت؛ اما روند کاهش در مرگ افراد مذکر متوقف يا تقريبا بدون تغيير شد. يکي از نتايج اين اتفاق آن است که ميزان هاي مرگ براي مردان که يک صد سال قبل تقريبا حدود 10 درصد بيشتر از زنان و در زمان جنگ جهاني اول تقريبا 33 درصد بيشتر از زنان بود، در حال حاضر 90 درصد بيشتر شده بود. چه اتفاقي افتاده بود؟ از آن چه که در حال حاضر مي دانيم، اتفاقات عجيب و غريبي در حال وقوع بود و آمارهاي حياتي نمايانگر وقايعي در خلال سال هاي جنگ بود. مهم ترين نکته ناشي از وخامت سه بيماري زخم اثني عشر، سرطان ريه و ترمبوز عروق تاجي قلب بود که در افراد مذکر به خصوص در مردان ميانسال شايع تر بودند. در ميان آن ها، اولين بيماري، مهم ترين علت مرگ بود و دو بيماري ديگر در حال حاضر علل اصلي مرگ هستند که سالانه بيش از 20 هزار نفر مرد ميانسال را به کام مرگ مي کشانند. اندازه هاي مرگ ناشي از اين بيماري ها و سهم مرگ حاصل از اين دو بيماري را در سال هاي 1922 تا 1953 نمايش داده است و نشان مي دهد که روند مرگ ها در ميان مردان به علت اين بيماري ها کاملا متفاوت است.

 نسخه قابل چاپ