مقالات اپيدميولوژي

مقدمه: بهداشت مناسب موجب تندرستي مردم و افزايش توان بالقوه و بالفعل نيروي كار مي شود و نيروي كار، سهم بسيار مهمي در افزايش توليد و رشد اقتصادي خواهد داشت. رشد اقتصادي با افزايش درآمد افراد، زمينه ارتقا سلامت را فراهم مي آورد؛ اما در صورت عدم اتخاذ سياست هاي باز توزيع مناسب، نابرابري درآمدي ناشي از رشد اقتصادي مي تواند تاثير منفي بر سلامت داشته باشد.
هدف: قصد اين مطالعه، بررسي رابطه بين رشد اقتصادي، نابرابري درآمدي و سلامت در ايران در دوره 1385-1357 بوده است.
روش كار: مطالعه تحليلي و از نوع همبستگي اكولوژيك بوده و در آن از آزمون هاي همبستگي پارشال و رگرسيون استفاده شده است. داده هاي موردنياز از مركز آمار ايران و بانك مركزي جمع آوري شده و توسط نرم افزار SPSS تحليل شدند.
نتايج: در سطح معناداري (p<0.01) رابطه ضريب جيني با شاخص هاي سلامت معنا دار بود. رشد اقتصادي با اميد به زندگي در سطح معناداري (p<0.01) و با ميزان مرگ و مير كودكان در سطح معناداري (p<0.05) معنادار است. با توجه به نتايج رگرسيون كل مدل خطي بوده و متغير نابرابري درآمدي بهتر از متغير رشد اقتصادي تغييرات سلامت را تبين مي كند.
نتيجه گيري: توجه همزمان به رشد اقتصادي و كاهش نابرابري درآمدي در بهبود وضع سلامتي ضرورت دارد.

 نسخه قابل چاپ