مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: روند فزاينده شيوع سزارين در دهه هاي اخير، توجه به تمام ابعاد پزشکي، روان شناختي و اجتماعي آن را گوشزد مي نمايد. بررسي حاضر به منظور تعيين روند ده ساله فراواني نسبي سزارين طي سال هاي 1377 لغايت 1386 در شهرستان دامغان و ارزيابي نقش برخي از عوامل در انتخاب اين روش به مورد اجرا در آمده است.
روش  کار: با مراجعه به بايگاني تنها زايشگاه دامغان داده هاي مربوط به زايمان هاي انجام شده به تفکيک نوع زايمان و ماه سال در فرم مخصوص مطالعه ثبت گرديد. براي تعيين نقش عوامل از يک مطالعه مورد شاهدي روي 120 مادر با زايمان سزارين (مورد) و 90 مادر با زايمان طبيعي (شاهد) استفاده شد. اناليز داده ها با نرم افزار SPSS انجام شد.
نتايج: در مجموع 7/51 درصد زايمان ها به روش سزارين بوده است.روند فزاينده سزارين در طي سال هاي 78 تا 82 قابل توجه است. ميانگين سني، سطح تحصيلات، اشتغال، تعداد زايمان، شغل همسر، تعداد فرزندان و محل سکونت مادران در دو گروه اختلاف معني داري را نشان نداد. از بين عوامل اجتماعي مورد نظر، تحصيلات ديپلم و بالاتر مادر، توصيه همسر و خانواده همسر و مادر و خانواده زن ازتباط معني داري با سزارين داشته است (p<0.05).
نتيجه گيري: با توجه به اين که تنها زايشگاه دامغان دولتي است، درصد بالاي سزارين در آن لازم است مورد توجه قرار گيرد. نقش خانواده در توصيه به انجام زايمان طبيعي نکته قابل ملاحظه اي است که با آموزش هاي بيشتر مي توان به گسترش زايمان طبيعي نايل آمد.

 نسخه قابل چاپ