مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: در اکثر تحقيقات پزشکي که هدف بررسي توزيع بقا است از روش ‌هاي کلاسيک مانند رگرسيون کاکس و مدل ‌هاي پارامتري استفاده مي‌ شود، حال آن که مدل ‌هاي بيزي مزيت ‌هايي نسبت به حالت کلاسيک دارند. هدف از مطالعه‌ حاضر، مقايسه مدل ‌هاي بيزي پارامتريک در تحليل بقاي بيماران مبتلا به سرطان معده است.
روش کار: اين تحقيق يک مطالعه همگروه تاريخي است که از طريق مراجعه به پرونده بيماران مبتلا به سرطان معده که از تاريخ دي 1382 لغايت دي 1386 در بخش گوارش بيمارستان طالقاني تهران تحت درمان بودند، انجام شد. براي بررسي عوامل موثر بر بقاي بيماران از مدل بيزي پارامتري در حالت سانسور فاصله ‌اي استفاده گرديد و معيار مقايسه براي انتخاب بهترين مدل، معيار اطلاع انحرافي (DIC) بود.
نتايج: نتايج حاصل نشان داد ميزان بقا به سن هنگام تشخيص بيماري و اندازه تومور بستگي دارد. براي بيماراني که سن آن ‌ها هنگام تشخيص بيماري کمتر مي ‌باشد، ميزان بقا بيشتر است و در مورد بيماراني که اندازه تومور در آن ‌ها کوچک ‌تر مي‌ باشد، نيز ميزان بقا بيشتر است. بر طبق ملاکDIC ، مدل لگ نرمال نسبت به ساير مدل‌ ها بيزي مناسب ‌ترين مدل تشخيص داده شد.
نتيجه ‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد که در بين مدل ‌هاي بيزي پارامتري، مدل لگ‌ نرمال قادر به برازش بهتر است. همچنين اين مطالعه نشان داد سن بيمار در زمان تشخيص و اندازه تومور از عوامل مهم مرتبط با بقاي بيماران مبتلا به سرطان معده هستند. در نتيجه در صورت تشخيص اين بيماري در سنين پايين ‌تر و مراحل اوليه پيشرفت بيماري، طول مدت بقا بيماران افزايش مي ‌يابد.

 نسخه قابل چاپ