مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: برنامه ريزي براي درمان ارتودنسي به آگاهي از ميزان نياز به درمان ارتدنسي در جامعه نياز دارد. همچنين بدليل تقاضاي زياد جهت درمان هاي ارتدنسي اولويت بندي آن ها ضروري مي باشد. هدف اين مطالعه برآورد ميزان نياز و تقاضا براي درمان ارتودنسي در دانش آموزان 12 ساله شهرستان آباده است.
روش کار: شاخص IOTN در 417 دانش آموز 12 ساله از مدارس آباده براساس معيارهاي AC و DHC توسط دندانپزشک و بر اساس شاخص  ACتوسط دانش آموزان و والدين آنها تعيين شد و سپس ميزان تقاضاي دانش آموزان و والدين آن ها براي درمان ارتودنسي بررسي گرديد. جهت آناليز داده ها از ضريب همبستگي spearman's استفاده شد.
نتايج: 22.3 درصد از دانش آموزان 12 ساله طبق شاخص DHC در گروه «بي نياز به درمان»، 29.5% در گروه «حد واسط» و 48.2% در گروه «نيازمند به درمان» قرار گرفتند. هنگام ارزيابي بيماران با شاخص AC توسط دندانپزشک، اين درصدها به ترتيب 61.9%، 29% و9.1 % بود. در ارزيابي والدين و دانش آموزان طبق معيارAC ، به ترتيب 8.6% و 7.7% در گروه نيازمند قطعي به درمان قرار گرفتند. تقاضاي دانش آموزان و والدين آن ها براي درمان به ترتيب40.6 % و 44.9 % بود.
نتيجه گيري: نياز به درمان ارتودنسي بر اساس معيار DHC در آباده نسبت به مطالعات ديگر بالا است. معيار DHC، رابطه کمي با ميزان تقاضاي درمان دانش آموزان دارد. ولي معيار AC رابطه بالايي با ميزان تقاضاي بيماران به درمان دارا مي باشد.

 نسخه قابل چاپ