مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه دلزدگي زناشويي در زنان نابارور و بارور مراجعه کننده به درمانگاه هاي زنان و ناباروري بيمارستان وليعصر مجتمع بيمارستاني امام خميني (ره) صورت گرفته است.
روش کار: جامعه آماري اين پژوهش کليه زوجين بارور و ناباروري که به درمانگاه هاي زنان و ناباروري بيمارستان وليعصر مجتمع بيمارستاني امام خميني (ره) در سال 1388 مراجعه کرده بودند. گروه نمونه شامل 120 نفر (60 زن بارور، 60 زن نابارور) بود که با استفاده از شيوه نمونه گيري تصادفي سيستماتيک انتخاب شدند. نمونه هاي مورد مطالعه پرسشنامه دلزدگي زناشويي و پرسشنامه محقق ساخته مشخصات فردي را تکميل کردند. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد.
نتايج: نتايج بدست آمده نشان داد ميزان دلزدگي زناشويي زنان نابارور از زنان بارور بيشتر بوده است (P=<0.001). همچنين ميزان دلزدگي زناشويي در زنان نابارور با تحصيلات دانشگاهي بيشتر از زنان نابارور بدون تحصيلات دانشگاهي بود (P=0.002).
نتيجه گيري: در درمان و بررسي مشکلات زوجين نابارور، درنظر داشتن دلزدگي زناشويي به عنوان يک عامل زمينه اي موثر در درمان ناباروري در سيستم مراقبت هاي اوليه بهداشتي مورد تاکيد و توصيه است.

 نسخه قابل چاپ