ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ِ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﺷﺎﻟﯿﺰﺍﺭ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ؛ ﺭﻭ ﺳﺮﯼ ﺍﺕ ﺁﺷﺘﯽ ﻣﯿﺪﺍﺩﻡ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ؛ ﺷﻤﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ طـﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻋﺮﺷﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻢ ﯾﮏ ﺩﺯﺩ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ
ﺩﺭ ﯾﮏ ﭼﺸﻢ؛ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻧﺶ ؛ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﭘﺎﯼ ﭼﻼﻗﺶ ﺭﺍ ؛ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﻔﺶ ِ ﮐﺸﻒ ِ ﺑﺮﻣﻮﺩﺍﯼ ﺗﻮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺭﻗﺼﯿﺪﻧﺖ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ دشمنان ﭼﭙﻖ ﺻﻠﺢ ﮐﺸﯿﺪ
ﺍﺻﻼ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ؛ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ طـﻮ ﻣﯿﺰﻧﻢ
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ؛ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮔﺎﻩ ﺳﺎﺣﻠﯽ ِ
ﺑﺎﺯﻭﺍﻧﺖ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﭼﺎﯼ ﭼﺸﻢ ِ "طـﻮ" ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺍ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﻤﺪﺍﻥ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺧﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻔﺖ ﭘﺸﺖ ِ ﺷﻌﺮ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ
ﺑﯿﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺑﺰﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﺎﯼ طـﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺮﻣﻮﺯ ِ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ...
