ﺩﻟﻢ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺳﻮﺕ ﺑﮑﺸﺪ .. ﻧﻪ !
ﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ ﺳﺎﺩﻩ ﯼ ﭘﺎﺭﻭﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺎﯾﺪ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﺮﺩ ...
ﻧﻪ !
ﻓﻘﻂ ﺧﯿﺎﻝ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﮐﺴﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ...
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺁﺏ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﯿﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﮑﺸﯿﻢ ... ﺁﻩ ... ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﺐ ﺑﺸﻮﺩ ...
ﻧﻪ !
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﻫﻮﺱ ِ ﺯﻟﻒ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺳﺮﯼ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ِ ﺁﺑﺸﺎﺭ
ﺷﻌﺮ ِ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ ...
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﻘﻂ ﺁﻏﻮﺷﻢ ﺗﻨﮓ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ، ﻧﻪ !
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺭﻭﯼ ﻗﺎﯾﻖ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﻡ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻧﺮﻭﯾﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﻭﯾﻢ ... ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﺳﯿﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺸﻮﺩ
ﻓﻘﻂ ﻧﺮﻭﯾﻢ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ
ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ...
ﺷﺎﯾﺪ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺸﻮﻡ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻧﺴﺮﺍﯾﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺷﻌﺮ ﺑﺎﺷﺪ
.
.
.
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺸﻮﺩ
ﻧﻪ !
ﻓﻘﻂ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . . .
