اخبار قرآنی (1391/03/08)

گروه اجتماعي: رئيس مركز تحقيقات حجامت ايران گفت: ساده‌سازی ابزار و اطلاعات در طب اسلامی و سنتی به وضوح به چشم می‌خورد به طوری‌كه هر چه اين طب به زمان عقب می‌رود حجم اطلاعات كم و ساده‌تر شده و كارآمدی آن افزايش می‌يابد اما طب كلاسيك با حجم بسيار زيادی از اطلاعات مواجه است.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، حسين خيرانديش، رئيس مركز تحقيقات حجامت ايران، ظهر امروز، 8 خردادماه در همايش طب و دين از سلسله نشست‌های طب اسلامی كه در دانشگاه علوم اسلامي رضوي برگزار شد،‌ كم‌حجم بودن وجه ممتاز طب اسلامي نسبت به طب كلاسيك عنوان كرد و گفت: ساده‌سازی ابزار و اطلاعات در طب اسلامی و سنتی به وضوح به چشم می‌خورد به طوری كه هر چه اين طب به زمان عقب می‌رود حجم اطلاعات كم و ساده‌تر شده و كارآمدی آن افزايش می‌يابد.

وي تصريح كرد: در مقابل طب كلاسيك با حجم بسيار زيادی از اطلاعات مواجه است كه كارايی چندانی ندارد و طبيبان بدون وجود ابزار نمی‌توانند بيماری را تشخيص دهند.

وی خاطر نشان كرد: زمانی كه به گفتارهای ائمه(ع) مراجعه می‌شود با حجم كمی از اطلاعات كه مشكلات بسياری را رفع می‌كند، برخورد می‌كنيم و اين نشان از پربار بودن اين كلام و طب اسلامی است.

خيرانديش با بيان اينكه در زمينه طب سنتی و اسلامی هر كسی كه وارد اين بخش شده به سلامتی دست يافته و خود نيز به عنوان يك طبيب و راهنما عمل می‌كند، ادامه داد: به عنوان نمونه در بحث تطهير روانی جلوگيری از حرص، آز، حسد، بخل، تشويق به انفاق، دست‌گيری از نيازمند، اشك‌ريزی جهت‌دار و از روی خضوع از جمله مواردي است كه اگر رعايت شود باعث دور شدن بسياری از ناراحتی‌ها از انسان می‌شود.

رييس مركز تحقيقات حجامت ايران اظهار كرد: در طب اسلامی وقتی دانشجو به جسم توجه می‌كند، طبيب می‌شود و در مرحله بعد اگر روح را هم مورد توجه قرار دهد حكيم شده و در اين حالت هر چه علم و آگاهی او به حكمت نزديك شود نسخه‌های او نيز خلاصه‌تر شده و انديشه‌اش عميق‌تر می‌شود.

با اشاره به موضوع اقتصاد در درمان، گفت: در حوزه طب اسلامی طبيب حق ندارد برای بيمار فرد تعيين كند زيرا بيمار در موضع اضطرار قرار دارد و اين تعيين فرد نبايد در اين شرايط انجام شود اما متاسفانه در طب كلاسيك تعيين اجر و مزد طبيب قبل از درمان به يك اخلاق ناپسند تبديل شده است.

خيرانديش گفت: از ديدگاه طب سنتی و اسلامی، اميد در درمان اصل بسيار مهمی است و فرد را بر اساس تعاليم دينی به اين سمت می‌برد كه اين بيماری يا به علت رعايت نكردن قوانين رايج بوده، يا گناهی را مرتكب شده كه اين بيماری كفاره آن است و يا اين بيماری ابزار تذكر از طرف خداوند برای او بوده لذا به او اميد داده و او را به خدا متصل می‌كند.