اخبار قرآنی (1391/03/08)

گروه كودك و نوجوان: يك مدرس قرآن با اشاره به اينكه استفاده از شيوه‌ها و ابزار آموزش قرآن به افراد استثنايی نياز به تخصص دارد گفت: مربی كه بتواند به اين منظور تربيت شود و استفاده بجا و درستی از شيوه‌ها و ابزار داشته باشد ركن آموزش قرآن به افراد استثنايی است.

سيد‌محسن موسوی‌بلده، مدرس قرآن در گفت‌و‌گو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) گفت: بحث آموزش به كودكان و نوجوانان استثنايی در هر سطح و حوزه‌ای يك بحث كاملاً كارشناسی است چرا كه اين افراد به دسته‌جات گوناگونی تقسيم می‌شوند و در هر دسته نيز شاهد تنوع در ميزان كيفی يادگيری آنها بسته به شرايط حاد و يا طبيعی بيماری و معضلی كه به آن دچار هستند خواهيم بود.

وی گفت: شناخت درست معضل و مشكل جسمی، روحی و يا ذهنی كه هر كدام از اين افراد به آن دچار هستند موجب خواهد شد كه از ميان ابزار و شيوه‌های در دسترس بهترين و مؤثرترين آنها را انتخاب و در روند آموزش به كار گيريم و اين شناخت درست و اصولی بايد از جانب فردی كارشناس و كاركشته در امر آموزش به كودك و نوجوان استثنايی انجام شود.

شيوه و ابزار آموزش قرآن به افراد استثنايی مشابه آموزش ساير علوم است

موسوی‌بلده ادامه داد: قرآن نيز يكی از اين موارد مطلوب آموزشی است كه افراد استثنايی نيز حق آموزش ديدن و يادگيری آن را دارند و ابزار و شيوه‌های به كار‌گيری شده برای آموزش آن نيز به شكل ظاهری همان چيزی است كه برای ساير آموزش‌های افراد استثنايی استفاده می‌شود و مثلاً آموزش قرآن به افراد نابينا به همان روش استفاده از خط بريل ارائه می‌شود كه در مورد ساير علوم نيز به كار می‌رود.

اين كارشناس و داور قرآنی تصريح كرد: البته بايد به اين نكته توجه كرد كه برخی از شيوه‌ها و ابزار نقش مكملی در روند آموزش قرآن به افراد استثنايی دارند و به عنوان مثال پس از ارائه متن قرآن از طريق خط بريل به يك فرد نابينا بايد در مراحل بعدی كه كار روی صوت، لحن، قرائت و فصيح‌خوانی آغاز می‌شود، از روش‌ها و ابزاری همچون شنيدن نوار و سی‌دی تلاوت قاريان ممتاز قرآنی استفاده شود.

وی افزود: تشخيص اينكه در چه مرحله و زمانی می‌توان از روش‌های مكملی در آموزش رشته‌های مختلف قرآنی به يك فرد نابينا استفاده كرد به عهده مربی قرآنی است و البته اين مسئله به شكلی در مورد مربيان قرآنی ساير افراد استثنايی دچار نواقص ديگر نيز می‌تواند تعميم يابد و به طور مثال در مورد افراد ناشنوا، شكل ارائه آموزش قرآن با كمی تفاوت مرحله به مرحله مشابه همان چيزی به پيش خواهد رفت كه در يك فرد نابينا شاهد بوديم منتها با اين تفاوت كه نوع توقعی كه از يك فرد ناشنوا در مورد ارائه مطالب فراگرفته شده قرآنی داريم با يك فرد نابينا متفاوت است.

از افراد ناشنوا نمی‌توان انتظار ادای صحيح كلمات و هجی درست آن را داشت

موسوی‌بلده در ادامه مطلب فوق گفت: در مورد افراد ناشنوا نيز با اشكال گوناگونی به لحاظ شدت و ضعف نقصی كه دچارش هستند، مواجهيم و يك فرد ناشنوا همواره با نقص و آسيب در قدرت تكلم نيز روبروست لذا در آموزش قرآن به اين گروه از افراد استثنايی كه همواره با استفاده از روش ايما و اشاره صورت می‌گيرد، صرف دريافت صحيح قرآن كفايت می‌كند و نبايد ادای صحيح كلمات و يا هجی درست آن را انتظار داشت.

وی افزود: آموزش قرآن در مورد افراد دچار كم‌توانی ذهنی و به اصطلاح معلول ذهنی نيز بايد در حد انس آنها با قرآن و همجواری با آن تعريف شود و مربيانی كه با اين گروه از كودكان و نوجوانان سر و كار دارند نبايد به شكل مستقيم به آموزش قرائت و روخوانی قرآن و درك معانی آن با مددجويان خود بپردازند، بلكه قرآن بايد در زندگی آنها جاری و ساری باشد و چنين احساس كنند كه انس با قرآن به نوعی موجب توانبخشی و بالا رفتن روحيه آنها در اوقات زندگيشان می‌شود.

اين كارشناس قرآنی در پايان گفت: به نظر من در روند آموزش قرآن و يا هر علوم ديگر به افراد استثنايی مربی است كه حرف اول را می‌زند و با توجه به شرايط مددجويی كه مسئوليتش را به عهده دارد، با درك درست شيوه و ابزار مؤثر آموزشی را از ميان روش‌های متعدد آموزشی برمی‌گزيند و بهتر است به جای ابداع روش‌های تازه و بيگانه با استفاده از همان روش‌های امتحان پس‌داده و با سرمايه‌گذاری در امر تربيت و آموزش مربی، بهره‌گيری مطلوبی از امكانات موجود را داشته باشيم.