پاسخ به:“چند جمله با خدا”
پنج شنبه 25 خرداد 1391 6:53 PM
يك روايت بسيار تكاندهنده
وقتي روز قيامت برپا ميشود، به آنان كه در راه خدا به شهادت رسيدهاند، خطاب ميرسد كه وارد بهشت شويد، وقتي از در بهشت وارد ميشوند، ميبينند كه جمعي جلوتر از آنها وارد بهشت شدهاند و بر صدر مجلس بهشت نشستهاند. شهيدان به درگاه خدا عرض ميكنند: پروردگارا! ما جان را نثار پيشگاه تو كرديم و بر اثر اين كار فرزندانمان يتيم و همسرانمان بيوه شدهاند و از درگاهت سوال داريم،علت چيست كه اين عده قبل از ما وارد بهشت شدهاند و بر جايگاه بالا و صدر بهشت مسكن گزيدهاند؟ از طرف خداوند مهربان و كريم به آنان خطاب ميشود كه اينها مستمندان و گرفتاران امت محمد (ص) هستند.
شما در همه عمر يك بار به تيغ جفاي كفار گرفتار شدهايد و به شهادت نائل شديد ولي اينها روزي صد بار با تيغ بلا و تير امتحان بلا شربت شهادت را مينوشيدند و در عين حال صبر را پيشه ميكردند و ميگفتند: «و اصبر علي ما اصابك» و آيات صبر را زمزمه ميكردند و دائما ميگفتند:« بسما... الرحمن الرحيم والعصر ان الانسان لفي خسر...» در نتيجه درجه شهادت شما به درجه صبر آنها نميرسد.
(سفينة البحار – ج 2)
