“چند جمله با خدا”

الهی ! ترسم از این است نکند عمرم بسر آمده باشد بی آنکه به آن معرفت لایق انسانی خویش رسیده باشم و این فریبستان را با تمام جهالت خویش ترک نمایم.

الهی ! ترسم از این است که نکند من از کاروان رهپویان و جویندگان تو در گوشه گوشه گیتی پهناور عقب بیفتم بی آنکه قدم تزلزل ناپذیری بسوی تو برداشته باشم.

الهی ! ترسم از این است که اندیشه و این نیروی مقدس درونی من به چیزهای پست و بی معنی این دنیای دنی مشغول شده باشد بی آنکه از صورت های این عالم پرده برداری کرده باشد.

الهی ! ترسم از این است که دنیا را ترک کرده باشم بی آنکه پیمان های شکسته ام را با تو تجدید کرده باشم و جز ظالمان و رانده شدگان آستان مقدس تو باشم.

الهی ! در عصری که در آن امنیت روانی آدمیان بی هیچ منطق و عقلانیتی به تاراج می رود ، از تو ایمنی می طلبم.

الهی ! در قرنی که تمدن و پیشرفت لجام گسیخته بشر جلوه های دروغین خویش را به رخ آدمی می کشد ، از تو ایمنی می طلبم.

الهی ! در جهانی که منافع بسان شمشیر برنده روابط آدمیان را رقم می زتد ، از تو ایمنی می طلبم.

الهی ! در برهه ای که آدمیان با چهره های مرموز و نقابدار خویش سعی در اغفال همنوعان خویش اند ، از تو ایمنی می طلبم.

الهی ! در جهانی که آدمیان با نیات و اعمال دنیوی خویش در تلاش جاهلانه برای ربودن ایمان آدمی اند ، از تو ایمنی می طلبم.

الهی ! در بازاری که اندیشه های بلند آدمی خریداری ندارد ، از تو ایمنی می طلبم.