“چند جمله با خدا”

به نام خدا

تو را می ستایم چرا که عظمت و ابهتت به بی ارزش بودنم ارزش می دهد.

به اینکه بنده ی بی امانی باشم که خداوندگارش تویی.

به این که مطیع و فرمانبرداری باشم که حاکم و فرمانروایش تویی.

که کوچکی باشم در قیاس عظمت تو

و محتاجی که از تو غنی می شود.

و این می شود که می شوم با ارزش...

و او که تو را ندارد... یا که دارد ولی عظمتت را نمی داند و هنوز خود را بزرگ می داند و خود را دوست می دارد چه چیزی ارزانیش خواهد شد جز تباهی؟

 تفاوت بین او که تو رب او هستی با او که خودش ، عین دوقطره ی بارانی است که از ابرها می چکند... می آیند و می آیند.

یکی مسیر دریا را پیش می گیرد چه عظمت این دریا مدهوشش کرده و دیگری راه کویر را تا که از نیاز این وادی خشک به ارزش خود بالیده باشد.

و لحظه ی رسیدن...

یکی دریا می شود و دیگری در سینه ی داغ کویر محو می گردد.