اخبار قرآنی (1391/03/03)

گروه اجتماعی: محقق پژوهشكده معارج بااشاره به اينكه ثناگويی و تكريم بزرگان نيازی فطری است، اظهار كرد: اين ثناگويی به ديگران نشان می‌دهد كه ما دارای چه تاريخچه و شخصيت‌های ارزشمندی هستيم.

حجت‌الاسلام و المسلمين «محمد صفائی»، محقق پژوهشكده معارج، در گفت‌و‌گو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، ابتدا به بيان مبحث زيارت و نحوه آن پرداخت و در ادامه با اشاره به جايگاه ارزشمند دعای جامعه كبيره كه از امام هادی(ع) روايت شده است، مضامين مطرح در اين زيارت‌نامه را بيان كرد.

وی در تعبيری زيبا از زيارت عنوان كرد: زيارت حضور عارفانه عاشق در حضور معشوق است. به تعبير ديگر مانند اين است كه انسان در برابر آئينه ايستاده و در حال بررسی خود است و يا در برابر ترازوی سنجش اعمال خود قرار می‌گيرد.

حجت‌الاسلام صفايی با اشاره به روايتی كه در آن مطرح شده است«علی(ع) ميزان اعمال است» اظهاركرد: در اين روايت علی(ع) به عنوان شخص مطرح نيست بلكه مقام امامت ايشان مطرح است؛ در روز قيامت حضرت علی(ع) را حاضر و مطرح می‌كنند كه ايشان در چه درجه‌ای از كمال است، و توی مسلمان در كجای اين ترازو قرار داری.

وی تصريح كرد: انسان در زيارت خود را در كنار اين ترازو می‌بيند، لذا وقتی كه انسان به ائمه می‌رسد دوست دارد كه اين بزرگواران را تكريم كند؛ تكريم كردن امر فطری است كه در همه ملت‌ها وجود دارد و همگان شخصيت‌های فرهنگی، هنری، سياسی و ... خود را با همايش‌ها و برگزاری دهه‌ها و صده‌ها مورد تجليل قرار می‌دهند.

اين محقق پژوهشكده معارج با تأكيد بر اينكه در همه مراسم‌های بزرگ‌داشت و تكريم، فضائل و كمالات شخصيت‌‌‌‌‌ها بيان می‌شود تا حس ثناگويی انسان ارضا شود، تصريح كرد: از سوی‌ ديگر اين ثناگويی به ديگران نشان می‌دهد كه ما دارای چه تاريخچه و شخصيت‌های ارزشمندی هستيم. اين ثناگويی هم به دليل تكريم آن شخصيت هست و هم برای بيان ريشه‌های فكری تكريم كنندگان.

وی ادامه داد: زيارت در حقيقت به اين تكريم‌ها باز می‌گردد، در زيارت هر كسی می‌تواند به زبان خود آنچه را كه از ائمه می‌داند بيان كند، اما انسان‌ها به ميزان معرفت خود سخن می‌گويند و بايد دانست كه سخن‌هايی كه از ميزان معرفت ما در مورد ائمه ناشی می‌شود، يقيناً متضمن همه جنبه‌های شخصيتی و الهی ائمه نيست.

حجت‌الاسلام صفايی در جمع‌بندی و نتيجه‌گيری از اين بخش از سخنان خود اظهار كرد: گاهی خاطر انسان جمع نيست كه توانسته باشد صفاتی كه در شأن آن شخصيت (ائمه) هست را بيان كند. لذا بهتر است انسان در زيارت‌ها به زيارت‌های مأثور روی بياورد يعنی زيارت‌هايی كه از مقام عصمت صادر شده است، چون تعريف هر كسی به قدر معرفت اوست.

وی در تبيين استدلال سخن خود به روايتی از حضرت رسول(ص) اشاره كرد كه می‌فرمياد: يا علی كسی خدا را نشناخت جز من و تو، كسی مرا نشناخت جز خدا و تو و كسی تو را نشناخت جز خدا و من.

اين محقق پژوهشكده معارج افزود: زيارت يعنی ثناگويی و زيارت‌نامه يعنی ثنانامه، اين ثنانامه را كسی می‌تواند مطرح كند كه از مقام ائمه اطلاع كامل داشته باشد و كسی جز مقام عصمت نمی‌تواند چنين آگاهی داشته باشد و از آنجا كه شناخت شخصيت آن بزرگواران آنگونه كه هست برای ما مقدور نيست، توصيه شده است كه زيارت‌های مأثور (زيارتی كه از معصوم روايت شده) روی بياوريم.

ادامه دارد...