پاسخ به:اخبار قرآنی (1391/03/03)
چهارشنبه 3 خرداد 1391 9:51 PM
| چهارشنبه 03 خرداد 1391 12:20:27 شماره خبر :1014873 |
| انتشار سخنان مقام معظم رهبری درباره حيات نورانی امام علیالنقی(ع) |
|
گروه فضای مجازی: در آستانه سالروز شهادت دهمين اختر تابناك آسمان امامت و ولايت فايل صوتی بيانات مقام معظم رهبری پس از مراسم روضهخوانی به مناسبت شهادت حضرت امام علیالنقی(ع) در سال 1383 در پايگاه اطلاعرسانی دفتر حفظ و نشر آثار آيتالله خامنهای منتشر شد. به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا)، در آستانه سالروز شهادت دهمين اختر تابناك آسمان امامت و ولايت حضرت امام علی النقی الهادی(ع) پايگاه اطلاعرسانی دفتر حفظ و نشر آثار آيتالله خامنهای متن و صوت بيانات رهبر معظم انقلاب را درباره حيات نورانی اين امام همام منتشر كرد. بنابر اين گزارش، اين سخنان در سیام مردادماه سال ۱۳۸۳ و پس از مراسم روضهخوانی به مناسبت شهادت حضرت امام علی النقی(ع) بيان شده است. در بخشی از سخنان مقام معظم رهبری میشنويم: «در زمان امامت آن بزرگوار شش خليفه، يكى پس از ديگرى، آمدند و به درك واصل شدند. آخرين نفر آنها، معتز بود كه حضرت را شهيد كرد و خودش هم به فاصله كوتاهى مُرد. اين خلفا غالباً با ذلت مردند؛ يكى بهدست پسرش كشته شد، ديگرى به دست برادرزادهاش و به همين ترتيب بنىعباس تارومار شدند؛ به عكسِ شيعه. شيعه در دوران حضرت هادى و حضرت عسگرى(ع) و در آن شدت عمل روزبهروز وسعت پيدا كرد؛ قوىتر شد. يك روز مجاهدت اين بزرگوارها – ائمه(ع) - به قدر سالها اثر مىگذاشت؛ يك روز از زندگى مبارك اينها مثل جماعتى كه سالها كار كنند، در جامعه اثر مىگذاشت. اين بزرگواران دين را همينطور حفظ كردند، والا دينى كه در رأسش متوكل و معتز و معتصم و مأمون باشد و علمايش اشخاصى باشند مثل يحیىبناكثم كه با آنكه عالم دستگاه بودند، خودشان از فساق و فجار درجه يكِ علنى بودند، اصلاً نبايد بماند؛ بايد همان روزها بكل كلكِ آن كنده مىشد؛ تمام مىشد. اين مجاهدت و تلاش ائمه(ع) نه فقط تشيع بلكه قرآن، اسلام و معارف دينى را حفظ كرد؛ اين است خاصيت بندگان خالص و مخلص و اولياى خدا. اگر اسلام انسانهاى كمربسته نداشت، نمىتوانست بعد از هزار و دويست، سيصد سال تازه زنده شود و بيدارى اسلامى بهوجود بيايد؛ بايد يواش يواش از بين مىرفت. اگر اسلام كسانى را نداشت كه بعد از پيغمبر(ص) اين معارف عظيم را در ذهن تاريخ بشرى و در تاريخ اسلامى نهادينه كنند، بايد از بين مىرفت؛ تمام مىشد و اصلاً هيچ چيزش نمىماند؛ اگر هم مىماند، از معارف چيزى باقى نمىماند؛ مثل مسيحيت و يهوديتى كه حالا از معارف اصلىشان تقريباً هيچچيز باقى نمانده است. اينكه قرآن سالم بماند، حديث نبوى بماند، اين همه احكام و معارف بماند و معارف اسلامى بعد از هزار سال بتواند در رأس معارف بشرى خودش را نشان دهد، كار طبيعى نبود؛ كار غيرطبيعى بود كه با مجاهدت انجام گرفت. البته در راه اين كار بزرگ، كتكخوردن، زندانرفتن و كشتهشدن هم هست، كه اينها براى اين بزرگوارها چيزى نبود. ائمه ما در طول اين 250 سال امامت - از روز رحلت نبى مكرم اسلام(ص) تا روز وفات حضرت عسكرى، 250 سال است - خيلى زجر كشيدند، كشته شدند، مظلوم واقع شدند و جا هم دارد برايشان گريه كنيم؛ مظلوميتشان دلها و عواطف را به خود متوجه كرده است؛ اما اين مظلومها غلبه كردند؛ هم مقطعى غلبه كردند، هم در مجموع و در طول زمان.» |
