بانک مقالات مهدویت

انديشه تحقق مدينه فاضله که شهروندان، بر اساس آن، مي توانند فضيلت محور و ارزش مدار زندگي کنند و به بسط و توسعه معنويت، صلح و صفا و پاکي براي رشد و تعالي انسانيت دست توانند يافت، از ديرباز در ذهن همه متفکران و مصلحان و فيلسوفان همچون افلاطون، فارابي، خواجه نصير، شيخ اشراق و ...، مطرح بوده و هر کدام، به فراخور افق فکري خويش، طرحي درانداخته و الگويي را پيشنهاد کرده اند.
راه صلاح و بالندگي انسان چيست و کجاست؟ چگونه انسان مي تواند مدينه اي بسازد که در آن، قابليت ها و استعدادهاي خويش را به فعليت برساند و زندگي انسان به دور از هر گونه جدال و بي عدالتي و مملو از خوبي و صلح و پاکي شود؟ براي اين پرسش ها راه حل هاي متنوع و مختلفي در مکاتب فکري گوناگون وجود دارد. اما پرسش کليدي اين نوشتار، هستي شناسي و چگونگي «مدينه فاضله مهدوي» آن هم در انديشه فيلسوف الهي، صدراي شيرازي است.
آن چه در منظومه فکري ملاصدرا همچون حلقه اي مفقوده از ديد بسياري از محققان پنهان مانده است و بحثي مفصل مي طلبد در اين نوشتار به اختصار آمده است. از اين رو، در ابتدا بايد ديد انسان کامل به منزله جزيي از جامعه چه معنايي دارد و سير تکاملش تا مرحله اتصال به عقل فعال چگونه است. در ادامه بايد به صفات جامعه نيکو و ويژگي هاي جامعه فاضله و صفات رياست آن آرمان شهر اشاره کرد.

 نسخه قابل چاپ