سرخ پوشانِ سرخ رو!

البته این فقط یک بخش ماجراست. کابوس بزرگتری هم در پیش است. پرسپولیس حتی اگر به عنوان تیم دوم هم صعود کند باید در عربستان مقابل الاتحاد این کشور (تیم اول گروه دوم) تک بازی حذفی را برگزار نماید که خب دیدار سختی خواهد بود.

سوال کلیدی اینست که درباره پرسپولیس چه می شود گفت؟ درباره تیمی که در زمین راه می رود، نمی دود چه می شود گفت؟ از کدام نقیصه فنی می توان سخن راند در حالی که پرسپولیس داخل زمین مثل یک تیم عمل نمی کند؟ پر واضح است پرسپولیسی که درون زمین تیم نیست، بیرون میدان مسابقه در تمرین، اردو و رختکن هم تیم نیست. اول و وسط و آخر فصل هم ندارد. یک مربی حداقل کاری که باید بکند حالا در هر مقطعی که آمده، اینست که نفرات تحت اختیارش را به عنوان یک تیم هدایت کند.

یک تیم هر چه قدر هم که ایراد داشته باشد و ضعف، باید دست کم "تیم" باشد تا بتوان نگاه یکپارچه ای بدان داشت. در پرسپولیس هر کس برای خودش خوش است. یکی به شرق می کوبد، یکی به غرب. کریمی برای خودش بازی می کند، نوری به اندازه قبل بازیساز نیست و اگر چه عشق گلزنی دارد اما خب هنوز نمی داند جلوی دروازه خالی قرار نیست توپ را چکشی بزند و به تیر بکوبد. به خط دفاع این تیم هم که اصلا حرجی نیست. توپ هر کجا باشد دسته جمعی به همان سو می روند، بی برنامه و بی درک درست موقعیت شان در یک سوم خودی. مهاجمان پرسپولیس این شاهکار را تکمیل می کنند. همه را روی هم بگذاری یک مهاجم قابل ازشان در نمی آید.

در بازی با الهلال در درجه اول اگر بی دقتی و توان پایین الهلالی ها در زدن ضربات آخر و همچنین واکنش های مناسب آودوکیچ نبود چه بسا نماینده ایران رکورد چهارتایی شدن های پی در پی را حفظ می کرد و این تاسف انگیز است.

علی کریمی سال های زیادی را در فوتبال گذرانده و بی تجربه نیست اما اگر ضرب المثل «درخت هر چه پربارتر، افتاده تر» را ملاک قرار دهیم باید گفت این تجربه نه تنها موجب افتادگی کریمی نشده بلکه بر درجه خودشیفتگی او افزوده است.

کریمی در مصاحبه بعد از مسابقه با الهلال به موضعگیری علیه خبرنگاران پرداخته و از آن ها پرسیده اگر قصد کمک دارند بگویند مشکل پرسپولیس چیست؟ او در ادامه چون جواب قانع کننده ای نگرفته، قضیه را به نفع خودش جمع و جور کرده در حالی که این همه ماجرا نیست.

در گام اول لازم به توضیح این مساله است که خبرنگاران حاضر در ورزشگاه یا موقعیت های خبری این گونه کارشان و تخصص شان تولید خبر است. این دسته عموما کمتر کار تحلیلی، ساختارشناسی و نقد می کنند. این دسته از همکاران ما در جستجوی خبر و پرداختن به شاخه های خبری روزگار می گذرانند چه خبرنگار رسانه های مکتوب باشند، چه خبرگزاری ها و چه کانال های تلویزیونی.

آقای علی کریمی بعد از این همه سال فوتبال بازی کردن اگر نمی داند مشکل پرسپولیس چیست و کجاست کافیست بنشیند پای نقد و تحلیل های بعد از بازی در رسانه های مختلف. سوال آقای کریمی جواب ساده ای دارد که در ابتدای مقاله هم بدان پرداخته شد.

آقای کریمی مشکل فعلی پرسپولیس اینست که «تیم» نیست که اگر تیم بود شما برای چندمین بار رودروی سرمربی تیم نمی ایستادید که اگر تیم بود جنابعالی علیه همبازیانتان مصاحبه نمی کردید که بعدتر چند نفر از آنان علیه شما ائتلاف کنند و مقابل شما و سایر بازیکنان هوادار شما قرار بگیرند و تیم دو دسته شود که اگر تیم بود شما با این همه بروز رفتارهای ناهنجار حاصل از خودشیفتگی حاد، مقابل الهلال به جای حضور در میدان باید روی سکو می نشستید کنار دست افشین پیروانی!

پرسپولیس اگر تیم بود دنیزلی از راه نمی رسید و با سوء استفاده از نابلدی رویانیانی که فکر می کند باشگاهداری فقط پول خرج کردن است و پورتال درست کردن، همه امورات پرسپولیس را مثل یک دیکتاتور در اختیار نمی گرفت.

پرسپولیس اگر باشگاه باشد، اگر تیم باشد می شود ایرادهایش را بررسی و برطرف کرد. باخت فنی یک تجربه است برای هر تیمی و کسی هم نمی تواند یک مجموعه را سرزنش کند برای باخت فنی اما این که پرسپولیس بشود مجمع الجزایر و هر کس برای دل خودش ساز بزند منجر می گردد به همین که مقابل این همه هوادار شرمنده و سرخ رو باشید آقایان سرخپوش!