بانک مقالات زنان

جامعه ايران، جامعه اي مرد سالار بوده و در روابط سياسي و اجتماعي و اقتصادي، سلطه مردان امري عادي و طبيعي تلقي شده و زنان اغلب از صحنه رسمي سياست غايب بودند؛ ولي از آن جا كه تعلق شاهان به خاندان سلطنتي و برگزيده در اولويت قرار داشت، فقط در شرايط خاص در صورت نبود فرزند ذكور بالغ، گاه حكومت زنان خاندان سلطنتي تحقق مي يافت. به همين جهت كتب سير الملوك نيز براي شاهان مرد تدوين شده است. سير الملوك نويسان، بخصوص از قرن ششم هجري به بعد، ضمن تاكيد بر اين كه زنان بندگان درجه دوم خداوند هستند و به لحاظ خرد و طبيعت، موجوديت مستقلي ندارند و هدف از آفرينش آنان منحصر به كاركردهاي بيولوژيكي آنان در حفظ نسل است، با تقسيم بندي جامعه به دو بخش خصوصي و عمومي سعي كرده اند، زنان را در بخش خصوصي محصور نمايند. در چنين شرايطي مولف كتاب تاريخ شاهي، كتابي در زمينه آداب و قاعده ملك داري درباره حكومت يك شاه - زن، قتلغ تركان، تأليف كرده است. مقاله بر آن است تا ضمن بازنمايي ديدگاه سيرالملوك ها به زن، حكمت عملي مطرح در كتاب شاهي و تجربه تاريخي مؤلف آن را در زمينه آداب ملوك و آيين كشورداري و تعميم آن به حكومت يك شاه زن، به عنوان اولين و شايد تنهاترين تجربه در اين زمينه، و نكات مشترك و افتراق با ساير سير الملوك ها و عوامل دخيل در تفاوت ها را كه مسلماً به مسايل جنسيتي مربوط مي شود، مورد مطالعه و بررسي قرار دهد.

 نسخه قابل چاپ