بانک مقالات زنان

لويي آراگون، در اين جستار به عنوان يک شاعر و نويسنده معاصر مطرح مي شود، شاعري که در طول جنگ جهاني دوم ميان زن ورانگي و تعهدمندي به ميهن، شکافي نمي بيند. در اثر او، زن پاس داشته مي شود، به رغم آناني که زن را گرانباري بر گرده مرد جنگاور مي شمرند. در واقع بخشي از آثار او در هيمنه پيشگاه زنانه الزا است، تا بدان جا که تعهدمندي و ميهن پرستي او به چالش کشيده مي شود. اما اين چشم انداز نمي تواند خواننده آشنا با افشره تاريخي و اجتماعي اين اشعار را گمراه کند، با ره گيري تصوير زنان در اشعار آراگون، چه در سطح و چه در عمق مضامين، نرم نرمک تصاوير ديگري رخ مي نمايند:
از الزا تا فرانسه، خطي ممتد کشيده شده است. فرانسه در پي آيند نگاره عاشقانه الزا و تصاوير زنان پر آوازه است. فرانسه يا الزا، دو واژه با صفاتي يکسان: نياز، زنانگي، شاعرانگي، ارزش هايي که ايدئولوژي مردانه نازي را مي لهند.
پس عشق نيز در اين جا طرحي دوگانه به خود مي گيرد، عشقي انساني و در عين حال عشق به ميهن.
اين است منش شعرگوي متعهدي که با آفرينش لفافه گويي ها در اوان جنگ، نقشي ارزنده در زايش شعر مقاومت داشت. او فرانسه را نهاني مي پرستد، فرانسه اي که در طول جنگ و به دليل حضور غير فرانسويان اندوهناک است. پس با نشان دادن تصويري از نياز زنانه، نياز فرانسه را در گوش هم وطنانش بانگ مي زند تا به ياري ميهن بشتابند، عشق مشترکي که در بند است.

 نسخه قابل چاپ