بانک مقالات زنان

در هنر ايراني، همواره حضوري از نيروي مافوق طبيعي در قالب تصاوير طبيعي رخ مي نمايد و همواره جهان خاکي آدميان را با ماوراي آن پيوند داده است. اين هدف جز با تعمق بر دو کهن الگوي فروهر و سيمرغ در به ظهور رسانيدن نماد فرشته محقق نخواهد شد. در اين تحليل، سعي بر آن است، تا با گردآوري هاي اسنادي و کتابخانه اي به تحليل و توصيف موضوع اقدام نموده و در ادامه به ريشه يابي نقش فرشته در کهن الگوي فروهر و سيمرغ پرداخته و با استناد به آيات و روايات مذهبي، به توجيه مناسبي در جهت شکل گيري فرم ظاهري فرشته به صورت انسان بالدار دست بيابيم. نگارندگان بر اين باورند که نقش فرشته در هنرهاي ايران، داراي رابطه معنادار بصري و معنوي محکمي با نقش فروهر و سيمرغ است، عناصر زنانه (تانيث) در الگوي تصويري فرشته با بنيان هاي روان شناختي و زيربناي تاريخي در آميخته و ريشه هايي بس عميق در گوهر هنر و فرهنگ ايران دوانيده است.

 نسخه قابل چاپ