بانک مقالات زنان

سياه چادرهاي عشايري نماد طراحي درون زا براي معيشتي پايدار و استفاده اي بهينه از ظرفيت هاي بوم آورد براي دستيبابي به اهداف الگوي زيستي کارآمد کوچندگي است. اين معماري اصيل و اين ابتکار قومي، به مثابه بخشي از ميراث معنوي ايل ها و عشاير شايسته ثبت و نگاهداري است، اما متاسفانه اين سازه اصيل و دانش مرتبط با آن در معرض تهديد جدي است. پژوهش حاضر که با هدف مستندسازي دانش بومي زنان عشاير کوچنده ايل کلهر در زمينه سکونت گاه هاي عشايري است در راستاي ثبت و نگهداري اين ميراث، طي مطالعه اي که داراي رويکرد کيفي بود، با استفاده از تکنيک گروه هاي متمرکز و روش ارزيابي مشارکتي روستايي در فصل بهار در ميان بند ايل مذکور، حوزه جغرافيايي شهرستان گيلان غرب در استان کرمانشاه، به اجرا درآمد. نتايج با استفاده از تحليل محتوا مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و بر اساس طبيعت تحقيق کيفي از روش نمونه گيري هدفمند استفاده گرديد. يافته ها نشان مي دهد سکونت گاه هاي عشاير به سيه مال و کولا قابل تقسيم اند که سياه چادر خود داراي تقسيم بندي فضاي داخلي به «لا ژنان»، «ديواخان» و... است و فضاي خارجي به «په چيه» و «کولانه»است که شرح آن به تفصيل در پي مي آيد.