مقالات علوم سیاسی

سياست خارجي آمريکا در دوران بعد از جنگ سرد با تغييرات الگويي و رفتاري همراه بوده است. تغييرات الگويي ناشي از دگرگوني در ساختار نظام بين الملل مي باشد؛ در هر ساختار بين المللي شکل خاصي از تعامل بين بازيگران وجود دارد. در ساختار دو قطبي، آمريکا و اتحاد شوروي يکديگر را در چارچوب «موازنه واقع گرايانه» کنترل مي کردند. اين الگو، رفتارهاي خاص خود را به وجود مي آورد. از جمله «رفتارهاي الگويي» اين دوران مي توان به سياست هايي از جمله «سد نفوذ»، «بازدارندگي» و «موازنه قدرت استراتژيک» اشاره داشت. در دوران بعد از جنگ سرد، الگوهاي رفتاري آمريکا با تغيير رو به رو شد. بخشي از اين تغييرات، ناشي از دگرگوني ساختاري در نظام بين الملل است، يعني اينکه چگونگي توزيع قدرت بين بازيگران با تغييرات فراگير و گسترده اي همراه گرديده و از سوي ديگر، چگونگي تعامل و رفتار بازيگران مختلف، از جمله کنش ابتکاري آمريکا نيز تکامل مي يابد. در روند جديد، شاهد خلق قالب هاي معنايي و همچنين قالب هاي ساختاري در رفتار سياست خارجي آمريکا مي باشيم. الگوهاي جديد در اين روند شکل گرفته است. از جمله اين الگوها مي توان از هژمونيک گرايي بين المللي، جنگ پيش دستانه، سياست تغيير رژيم، ديپلماسي عمومي تهاجمي و همچنين گسترش نظامي گري در حوزه هاي پيراموني، به ويژه خاورميانه نام برد. سياست منطقه اي آمريکا، تابعي از تحولات الگويي در سياست خارجي مي باشد.

 نسخه قابل چاپ