مقالات علوم سیاسی

آموزه «عمليات پيشدستانه» با هدف دگرگوني در ساختار رژيم هاي حاکم بر منطقه، تحت پوشش مبارزه با تروريسم پس از 11 سپتامبر 2001 در دستور کار واشنگتن قرارگرفت که حمله به افغانستان سرآغاز آن بود. پيروزي زود هنگام و سقوط طالبان موجب شد تا با وجود مخالفت هاي همه جانبه، عراق در يک ائتلاف نمادين اشغال گردد. واقعيات، ابهامات ژئوپوليتيکي صحنه عراق و واکنش منفي بازيگران باعث شد تا فضاي منطقه اي و جهاني به گونه اي شکل گيرد که سراب سياست «امپراتوري جويانه» آمريکا به فرآيند معطوف به چند جانبه گرايي مبدل گردد. اکنون با گذشت 5 سال از اين عمليات و تحمل خسارات بيش از انتظار، دکترين مزبور و اقدامات اعمالي در فرايند «دموکراسي سازي» و «امنيت سازي» فاقد مطلوبيت هاي مورد انتظار بوده و موجب تصاعد بحران امنيتي در عراق و منطقه گشته است. هدف نوشتار حاضر تحليل اين روند مي باشد و به نظر مي رسد، سياست تعامل سازنده بين ايالات متحده و ج.ا.ايران راهبرد اساسي براي برون رفت از اين بن بست و برقراري ثبات و امنيت پايدار در منطقه مي باشد که به دليل ذاتي بودن نظام سلطه، تحقق اين امر دور از انتظار است.

 نسخه قابل چاپ