مقالات علوم سیاسی

نسبت به تاثير مقننه در تصميم سازي و يا تصميم گيري سياست خارجي، مي توان از سه رهيافت حقوقي، نظري تاريخي نام برد. البته، در رهيافت نظري دو موضوع ماهيت شناخت و ماهيت روش موجب بروز خرده – رويكردهايي خاص مي شود. در رهيافت حقوقي جايگاه تصميم گيري سياسي به وضوح يا به تلويح در قانون اساسي تعريف شده است. در روش حقوقي معمولا از دو مدل رياستي و يا پارلماني سخن به ميان مي آيد. قانون اساسي هر كشور به طريقي جايگاه و نقش مقننه را در سياست خارجي تعيين كرده است. در رهيافت نظري مباحث فلسفي و علمي گوناگون در خصوص چيستي، چگونگي و چرايي نقش مقننه در سياست خارجي مطرح مي شود. از لحاظ روشي سه سطح كلان، خرد و تلفيقي در رويكرد كشورها نسبت به سياست خارجي احصا شده است. از لحاظ تاريخي دو قوه مقننه و مجريه كشورهاي گوناگون گاه در همكاري و گاه با رقابت يكديگر جهت گيري سياست خارجي كشور را تحت تاثير قرار مي دهند. در اين مقاله، ابتدا دو رويكرد اوليه كه بيشتر بعد مفهومي – نظري دارد توضيح داده مي شود. سپس در گفتار دوم به رويكرد تاريخي نمونه از چند كشور مدل اشاره خواهد شد.

 نسخه قابل چاپ