مقالات علوم سیاسی

دولت در ايران در دهه اول انقلاب به سمت سياست هاي اقتصادي حرکت کرد که مي توان از آنها به سياست هاي بازتوزيعي تعبير کرد. بخشي از استدلالات کلي ادبيات انقلاب اين است که حرکت دولت هاي انقلابي به سمت سياست هاي بازتوزيعي از خصلت هاي عمومي و تا حدي ساختاري آنها محسوب مي شود. همچنين آنگونه که برخي جامعه شناسان سياسي استدلال مي کند دخالت دولت در ساخت اقتصادي و در اينجا حرکت دولت به سمت سياست هاي بازتوزيعي، مي تواند موجد برخي تحولات در ساخت دولت شود. بنابراين تا آنجا که به ايران پس از انقلاب مربوط مي شود مي توان بحث کرد که اولا حرکت اين دولت به سمت سياست هاي باز توزيعي در دهه اول انقلاب از خصلت هاي عمومي و تا حدي ساختاري دولت هاي پس از انقلاب محسوب مي شود. ثانيا و در مرحله بعد اجراي اين سياست ها هم به نوبه خود بايد بر ساخت اين دولت موثر ظاهر شده باشد. بر همين اساس، مقاله ابتدا بر سياست هاي بازتوزيعي پس از انقلاب در ايران متمرکز شده آنها را توضيح مي دهد سپس استدلال مي كند که اجراي سياست هاي بازتوزيعي حداقل به دو شيوه باعث غير يکپارچه شدن ساخت دولت در ايران پس از انقلاب شده است.

 نسخه قابل چاپ