پاسخ به:مقالات علوم سیاسی
جمعه 15 اردیبهشت 1391 6:39 PM
| 11 : فصلنامه سياست- مجله دانشكده حقوق و علوم سياسي زمستان 1387; 38(4):201-226. |
| عمل گرايي در سياست خارجي و گسترش روابط اقتصادي ايران و چين (1999-1979) |
| شيرخاني محمدعلي*,مهدي زاده اكبر |
| * گروه روابط بين الملل، دانشكده حقوق و علوم سياسي، دانشگاه تهران |
|
مقاله حاضر به بررسي علل گسترش مناسبات تجاري و اقتصادي ايران و چين در فاصله زماني 1979 تا 1999 مي پردازد. استدلال اصلي مطرح شده آن است که گسترش روابط دو کشور در نتيجه اتخاذ خط مشي هاي عمل گرايانه و واقع بينانه توسط دولتمردان تهران و پکن است. به ويژه سياست اصلاحات و نوسازي «دنگ شيائوپينگ» در دهه 1970 نقشي مهم در افزايش مبادلات اقتصادي دوجانبه داشته است. عمل گرايي در سياست خارجي باعث شده است تا دو کشور با وجود ايدئولوژي و نظام هاي سياسي کاملا متفاوت به همديگر نزديک شده و با وجود مخالفت ايالات متحده به گسترش همکاري هاي فيمابين در زمينه هاي مختلف مبادرت ورزند. |
| كليد واژه: ايران، چين، سياست خارجي، عمل گرايي، واقع گرايي، نوواقع گرايي، روابط اقتصادي |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
