پاسخ به:مقالات علوم سیاسی
جمعه 15 اردیبهشت 1391 6:37 PM
| 7 : فصلنامه سياست- مجله دانشكده حقوق و علوم سياسي زمستان 1387; 38(4):113-132. |
| شکل بندي امنيت هميارانه در خليج فارس |
| الهي همايون*,پوستين چي زهره |
| * گروه علوم سياسي، دانشكده حقوق و علوم سياسي، دانشگاه تهران |
|
امنيت هميارانه در قالب نظريات سازه انگاري مطرح شده است. طي سال هاي دهه 1990 به بعد موضوعاتي جديد در حوزه امنيت منطقه اي ارايه گرديده كه با رويكردهاي رئاليستي تفاوتي مشهود دارد. به طور كلي امنيت هميارانه در قالب نظرياتي مطرح شده است كه از يك سو بر عقلانيت راهبردي تاكيد داشته و از طرف ديگر ضرورت همكاري و مشاركت تمامي كشورهاي همجوار در حوزه جغرافيايي خاص را مورد توجه قرار مي دهد. در اين ارتباط نظريه پردازاني مانند رابرت جرويس و ايوانس موضوع "درك متقابل" بازيگران را مطرح كرده و همكاري هاي منطقه اي را به سوي فضاي ائتلاف هنجاري ترغيب مي نمايند. رابرت كوهن نيز كه در زمره نظريه پردازان نئوليبرال مي باشد. موضوع معماي توافق را مطرح كرده و بر اين اساس اعتقاد دارد كه تحقق چنين موضوعي نيازمند ارتقاي سطح انعطاف پذيري ساختاري كشورهاي يك منطقه مي باشد اگرچه واحدهاي حوزه خليج فارس طي سال هاي گذشته نتوانستند به تعادل امنيتي نائل شوند دليل آن را تاكيد بازيگران منطقه اي و بين المللي بر نشانه هايي از امنيت راليستي دانست. در حالي كه ايوانس ناپايداري امنيتي را ناشي از درك قدرت محور در سياست امنيت منطقه اي مي داند. شاخص هاي اصلي امنيت هميارانه را بايد در ارتباط با موضوعاتي از جمله همكاري جنبي حداكثرسازي مشاركت توليد هنجارهاي مشترك و همچنين اعتمادسازي منطقه اي دانست اعتمادسازي مي تواند ماهيت ساختاري فرهنگي يا هنجاري باشد. تبعا تحقق اين امر نيازمند مشاركت و درك متقابل موضوعات امنيتي خليج فارس بين كشورهاي منطقه با قدرت هاي مداخله گر خواهد بود. |
| كليد واژه: امنيت هميارانه، درک دو سويه از امنيت مشارکت استراتژيک، همکاري جنبي، هنجارهاي مشترک، چندجانبه گرايي امنيتي |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
