مقالات علوم سیاسی

مطابق روش شناسي قرائت متني، مفسر هر متن صرفا با تمرکز بر خود متن مي تواند معناي آن را دريابد. اين روش شناسي مبتني بر دو فرض اساسي است: يکي اين که متن يک ابژه خودکفا بوده و داراي جهاني مستقل و خودمختار است و مفسر با تامل در اين جهان قادر است معناي متن را بدون توجه به قصد و نيت مولف و نيز بدون نياز به شناخت زمينه اجتماعي- تاريخي پيدايش آن درک کند. ديگر اينکه، متون خصوصا متون کلاسيک، متضمن سوالات اساسي و دايمي و ايده هاي عام و فرازماني است که بشر همواره در طول تاريخ با آنها درگير بوده و خواهد بود. اسکينر ضمن نقد و نفي اين دو فرض به نقد روش شناسي قرائت متني مي پردازد و ناکفايتي آن را در فهم انديشه هاي سياسي نمايان مي سازد. در اين مقاله، روش شناسي قرائت متني و نقد اسکينر بر آن مورد تحليل و نقد قرار گرفته و از اين رهگذر چه به لحاظ سلبي و چه به لحاظ ايجابي نکاتي مفيد و آموزنده در روش شناسي تاريخ مفاهيم و ايده هاي سياسي مطرح شده است.