مقالات علوم سیاسی

انقلاب اسلامي ايران در سال 1357 چندين گروه، طبقه و حزب با عقايد ناهمگون، که همه آنها مخالف رژيم پيشين بودند را متحد ساخت. در انقلاب اسلاي ايران نيز همانند بسياري از انقلاب ها، پس از پيروزي انقلاب، اين ائتلاف چندان دوام نياورد. مطابق نظريه کرين برينتون، بعد از پيروزي انقلاب، ميانه روها بر سر کار مي آيند. اما پس از مدت کوتاهي توسط تندروها به حمايت از رژيم پيشين و استفاده از روش هاي غيرانقلابي متهم مي شوند. منازعه تندروها و ميانه روها، به پيروزي تندروها و انحصار قدرت توسط آنها مي انجامد. انقلاب اسلامي ايران نيز از اين قاعده مستثني نيست. رويدادهايي که از 22 بهمن 1357 تا تيرماه 1360 در ايران به وقوع پيوست، بازتابي از منازعه انقلابي در فرايند انقلاب مي باشد. با توجه به اين چارچوب نظري، در اين پژوهش، تاکيد بر تقابل بني صدر، آخرين بازمانده ميانه روها و حزب جمهوري اسلامي، نماد انقلابي هاي اسلام گرا مي باشد. سرانجام اين منازعه، شکست بني صدر و حذف ميانه روها از عرصه قدرت مي باشد.

 نسخه قابل چاپ