مقالات علوم سیاسی

پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران به رغم ثبات برخي از عوامل موثر در سياست خارجي، رفتار خارجي اين کشور در قبال اسراييل دچار دگرگوني اساسي شد و حالت منازعه جويانه به خود گرفت. در حالي که قبل از اين دوران، روابط بين دو رژيم در زمينه هاي مختلف استراتژيک، نظامي و حتي اقتصادي در سطح بالايي قرار داشت. بنابراين، سوال اصلي پژوهش حاضر اين است که کدام نظريه روابط بين الملل بهتر مي تواند اين تغيير در سياست خارجي را تبيين نمايد؟ بدين جهت اين مقاله فرضيه اصلي خود را روي نظريه سازه انگارانه روابط بين الملل قرار داده و بيان مي دارد که شکل گيري منافع ج.ا.ا ايران و جهت گيري هاي سياست خارجي آن ريشه در نحوه شکل گيري و تکوين هويت آن دارد. بدين منظور در بخش اول اين مقاله به بررسي تئوري سازه انگاري در روابط بين الملل، در بخش دوم به نقش اين نظريه در تجزيه و تحليل سياست خارجي و در بخش سوم به بررسي سياست خارجي ج.ا.ا ايران در قبال اسراييل از منظر اين نظريه پرداخته مي شود.

 نسخه قابل چاپ