مقالات علوم سیاسی

اين مقاله ضمن مطالعه تطبيقي دو انقلاب پيروز مشروطيت ايران و استقلال ايالات متحده تلاش مي کند تا از ميان عوامل مختلف که بر پيروزي انقلاب اثرگذار است دو عامل انگيزش دروني و تحريک بيروني را بررسي و تاثير متقابل هر يک از اين دو عامل را تحليل نمايد. اين مقاله با استفاده از منابع کتابخانه اي و شيوه بررسي توصيفي و تحليلي تلاش مي کند در کنار توجه به اوضاع و احوال داخلي که به خودانگيختگي ملل تحت ستم انجاميده است، برنامه ريزي قدرت هاي بزرگ براي به بر هم وضع موجود در کشور انقلاب زده را تشريح نمايد و نتيجه تاثير متقابل اين دو عامل را بر پيروزي انقلاب و پيامدهاي بعدي آن تحليل نمايد. بي ترديد هيچگاه همه مردم انقلاب نمي کنند اما گروه هاي ناراضي که رهبري جريان ناراضي را بر عهده مي گيرند چنانچه با قدرت هاي بزرگ در کمين انقلاب به هم آميزند آنگاه نه فقط هيات حاکمه اي جديد به قدرت خواهد رسيد بلکه منافع اقتصادي نيز به سود هيات حاکمه جديد که دست در دست قدرت حامي دارد، رقم خواهد خورد. کمترين ثمره دخالت انگلستان در انقلاب مشروطيت، خروج سراسر ايران از حوزه نفوذ روسيه و کمترين سودهاي فرانسه در انقلاب استقلال ايالات متحده آمريکا و خروج اين سرزمين از حوزه نفوذ انگلستان و حفاظت از مستعمرات آمريکايي خود در مقابل توسعه طلبي هاي انگلستان بود.

 نسخه قابل چاپ