مقالات علوم سیاسی

در اين نوشتار با بررسي آراي ميشل فوکو، توانايي هاي انتقادي انديشه او به نمايش گذاشته مي شود. چرا که به اعتقاد نويسندگان مقاله تاکيد بر روايت هاي ساخت گرايانه و نسبي گرايانه و نيز تفسير هايدگري آراي فوکو مانع از نمودار شدن جنبه هاي انتقادي انديشه و به طور کلي درک پروژه فکري انتقادي او شده است. بر اين اساس، استدلال اصلي مقاله اين است که فوکو در جايگاهي منحصر به فرد از جريان انديشه انتقادي قرار دارد و فارغ از محدوديت هاي نظريه انتقادي قبل از خود است، بي آنکه در موضع پسا انتقادي غلطيده باشد. نوآوري هاي فوکو در بحث هاي مربوط به نقد و قدرت و پرداختن وي در دوران متاخر، به سوژه و روشنگري، دستاوردهايي قابل توجه براي تفکر انتقادي به همراه داشته است؛ به گونه اي که آراي وي در دوران معاصر مبناي شکل گيري بحث هاي گوناگون در انديشه هاي متفکراني نظير ژيل دلوز، جورجو آگامبن و آنتونيو نگري شده است.

 نسخه قابل چاپ