مقالات علوم سیاسی

رشته روابط بين الملل اساسا تحت سلطه گرايشات پوزيتيويستي- رئاليستي (و در شكل جديدتر آن، تئورئاليستي) قرار داشت و بر اين مبنا مفاهيمي را به عنوان مبناي تحليل روابط بين الملل و سياست جهاني ارايه مي كرد. اما از دهه 1980 به بعد و متاثر از تحولات ناشي از ظهور رهيافته هاي پا ساختار گرا و پسامدرنيست در عرصه علوم اجتماعي، علم روابط بين الملل نيز دستخوش تحولاتي نظري شد. تاكيد متفكراتي كه رويكرد پسامدرنيستي را عرصه روابط بين الملل به كار بردند، بر اين است كه مفاهيم اساسي و پايه هاي تحليل نظريه هاي روابط بين الملل اساسا بر ساخته هايي نظري هسند كه رهيافت سنتي رئاليستي آنها را به مثابه واقعيت به عرصه تحليل روابط بين الملل تحميل كرد. براين اساس، هم اين متفكران برواكاوي شالوده شكنانه اين به ظاهر واقعت ها قرار گرفت؛ البته در اين نوشتار تمركز بحث صرفا روي واكاوي مفهوم دولت ملي داراي حاكميت (sovereign national state) و چالش هاي پيش روي آن در عصر- چه از لحاظ نظري و چه عيني متحول شده كنوني قرار دارد. جستارهاي گردآوري شده در اين نوشتار هيچ سودايي جز اين در سرندارند كه شمايي كمي از كاربست رويكرد پسامدرن در روابط بين الملل ارايه دهند.

 نسخه قابل چاپ