مقالات علوم سیاسی

قدرت هاي بزرگ نمايشنامه هاي بين المللي را مي نويسند، به صحنه مي آورند و به اجرا مي گذارند و در صورتي كه اين اصول و هنجارها منافع آنها را تامين نكند آنها را ناديده مي انگارند. هسته اصلي استدلال تئورئاليست ها به ويژه كنث والتز در بحث هسته اي اين است كه قدرت هاي بزرگ براي نظام بين الملل خظر آفرين تر و تهديدآميزتر از قدرت هاي كوچك اند. پژوهش حاضر در پي آن است كه اتحاد آمريكا و اسراييل را كه خود از دولت هاي هسته اي اند و مقررات «NPT» و «CTBT» را ناديده مي گيرند، چگونه در مبارزه با دستيابي دولت هاي خاورميانه به دانش هسته اي هماهنگ عمل مي كنند. متحدان استراتژيك تاكنون توانسته اند با استفاده از ابزارهاي ديپلماتيكف فشارهاي اقتصادي و حتي «حمله پيش دستانه» برخي از متهمان خاورميانه را از فعاليت هاي هسته اي بازدارند، اما جمهوري اسلامي ايران به عنوان پيچيده ترين متهم تهديد كننده منافع استراتژيك مشترك آمريكا و اسراييل، علي رغم فشارهاي وارده به طور استوار به حيات خود ادامه مي دهد و به تدريج قدرتمند تر مي شود.

 نسخه قابل چاپ