مقالات علوم سیاسی

از پايان جنگ جهاني دوم، در برخي از کشورهاي خاورميانه شاهد افزايش نفوذ ارتش در امور غير نظامي، استفاده از زور به عنوان ابزار تسلط و قدرت سياسي، اهميت ارزش هاي نظامي، رشد نقش تشکيلات نظامي در امور ملي و بين المللي، و افزايش نهادها و سازمان هاي شبه نظامي مربوطه بوده ايم. بروز کودتاي سال 1999 در پاکستان، رشد بي رويه نظامي گرايي اسراييلي ها، و انتقال ميلياردها دلار ساز و برگ هاي نظامي به منطقه همراه با حضور مستقيم نيروهاي خارجي در افغانستان و عراق نشان داد که دوران مداخله هاي سياسي نظاميان در خاورميانه به پايان نرسيده است. در واقع، مداخله نابجا و مستقيم نظاميان در سياست مهم ترين مانع گسترش جامعه مدني و توسعه انساني در خاورميانه بوده است. بخش نخست پژوهش به بررسي سير تحول نظريه هاي مهم مداخله ارتش در سياست اختصاص داده مي شود. در بخش دوم اين پژوهش تلاش مي شود تا عواملي مهم که به رشد نظامي گري (يعني نفوذ نابجاي نيروهاي نظامي در سياست) در کشورهاي خاورميانه منجر شده اند، به ويژه در جوامع نظامي گراتر مانند اسراييل، ترکيه و مصر شناسايي شده؛ عوامل تعيين کننده سطح مشارکت نظاميان در سياست، و ماهيت رابطه نظاميان با رهبران سياسي در خاورميانه بررسي شده؛ و چشم انداز آينده نقش سياسي ارتش هاي خاورميانه ترسيم شود.

 نسخه قابل چاپ