پاسخ به:مقالات علوم سیاسی
جمعه 15 اردیبهشت 1391 11:29 AM
| 2 : فصلنامه ژئوپليتيك بهار 1386; 3(1 (پياپي 7)):22-49. |
| بررسي روند شتاب توسعه يافتگي فضاهاي سياسي - اداري کشور مطالعه موردي: استانهاي ايران در برنامه هاي اول تا سوم توسعه (1368-1383) |
| احمدي پور زهرا*,مختاري هشي حسين,ركن الدين افتخاري عبدالرضا,وزين نرگس |
| * دانشگاه تربيت مدرس |
|
امروزه نياز به برنامه ريزي براي دستيابي به توسعه در کشور امري بديهي است، چرا که توسعه بدون برنامه منجر به توسعه ناموزون بخش هاي اقتصادي، اجتماعي و اکولوژيکي و همچنين تشديد عدم تعادل منطقه اي و در نتيجه آسيب پذيري تضعيف وحدت ملي مي شود. در واقع برنامه ريزي ابزاري است که همه فعالان در جامعه و از جمله حکومتها بوسيله آن سعي مي کنند روند توسعه را بصورت هدايت شده مديريت نمايند. پس از پيروزي انقلاب اسلامي با توجه به ضرورت هاي توسعه اي کشور و غلبه بر نابساماني هاي بوجود آمده پس از جنگ تحميلي، اولين برنامه 5 ساله توسعه در سال 1368 به مورد اجرا گذاشته شد و به دنبال آن دو برنامه توسعه ديگر نيز تدوين و اجرا شدند، در حال حاضر نيز برنامه چهارم توسعه در حال اجرا مي باشد. علي رغم اجراي سه برنامه توسعه، وجود مناطق محروم و توسعه نيافته در کشور اين سوال مطرح مي کند که آيا شتاب توسعه که عبارتست از «ميزان تغيير درجه توسعه يافتگي استانهاي کشور در سال پاياني برنامه توسعه نسبت به سال ابتداي همان برنامه» براي همه استانها در هر يک از برنامه هاي توسعه از روند مثبتي برخوردار بوده است؟ مقاله حاضر با شيوه توصيفي - تحليلي و به صورت اسنادي در پي يافتن پاسخ اين سوال است. نتايج حاصله نشان مي دهد که با اجراي هر يک از سه برنامه توسعه، درجه شتاب توسعه يافتگي همه استانهاي کشور به يک ميزان نبوده است. |
| كليد واژه: شتاب توسعه، برنامه هاي پنجساله توسعه، ايران |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
