مقالات علوم سیاسی

نشانه هاي ژئوپليتيکي خليج فارس در دوران بعد از جنگ سرد حاكي از اين است که اين منطقه دچار بي ثباتي و بحران امنيتي فزاينده اي شده است. جنگ دوم خليج فارس (1991)، جنگ آمريكا عليه افغانستان (2001) و اشغال عراق (2003) نشان مي دهد که در اين حوزه جغرافيايي تمامي شاخص هاي مربوط به تئوري کمربند شکننده «سائل کوهن» وجود دارد. براي گذار از چنين محيطي، کشورهاي منطقه اي خليج فارس نيازمند ايجاد جامعه امنيتي تکثرگرا هستند، به گونه اي که بتوانند امنيت منطقه اي پايدارتري را ايجاد نمايند. تحقق اين امر نيازمند رژيم هاي اعتمادساز و گذار از ناسازه هاي امنيتي مي باشد. سوال اصلي آن است که چگونه مي توان از چالش هاي کمربند شکننده عبور کرد؟ فرضيه مقاله عبارتست از اينكه: از طريق سازماندهي الگوي امنيت هميارانه مي توان به چنين هدفي نايل شد. تبيين آن از طريق به کارگيري روش تحليل داده ها انجام مي گيرد. در اين رابطه، شاخص هاي تئوري کمربند شکننده مطرح مي شود و براي عبور از چنين شرايطي، چگونگي اجرايي سازي امنيت هميارانه بررسي مي گردد. انجام اين امر از طريق مشارکت چندجانبه بازيگران منطقه اي، تحقق امنيت سازه انگارانه، افزايش ظرفيت تلافي جويي، ارتقا ديپلماسي پيشگيرانه و افزايش همکاري هاي امنيت منطقه اي امکان پذير است.

 نسخه قابل چاپ