مقالات علوم سیاسی

مردمي که درون چارچوب مرز هاي سرزميني کشورهاي مختلف زندگي مي کنند به رغم اينکه يک ملت را تشکيل مي دهند داراي تمايزات بسياري هستند. ريشه اين تمايزات در دين، مذهب، قوميت، زبان و عواملي از اين دست که مجموعا فرهنگ را مي سازند، قابل جستجو است. اگر افرادي که داراي يک فرهنگ واحد هستند در يک منطقه جغرافيايي خاص سکونت پايدار داشته باشند، نواحي فرهنگي رسمي به وجود مي آيند. کشور ايران به سبب گستردگي سرزميني و تاريخ پرفراز و نشيب آن از نواحي فرهنگي مختلفي تشکيل شده است از آنجا که فرهنگ هاي مختلف خواسته هاي گوناگوني دارند، براي پوشش دادن خواسته هاي آنها بهتر است در حد امکان مرز نواحي فرهنگي و کارکردي بر هم منطبق باشد. در اين پژوهش نگارندگان با استفاده از روش توصيفي - تحليلي به بررسي دلايل اين عدم انطباق در کشور پرداخته و مشخص کرده اند که چه عواملي موجبات اين عدم انطباق را فراهم و از سوي ديگر اين عدم انطباق چه نتايجي را در پي داشته است؟ هدف از انجام اين پژوهش شناخت حدود و پراکندگي نواحي فرهنگي رسمي در ايران است تا ميزان کارايي اين نواحي مشخص و علل و نتايج انطباق با هم تبيين شود.
نتيجه بررسي نشان داد كه عدم انطباق نواحي فرهنگي رسمي و کارکردي در ايران تحت تاثير ملاحظات اداري، دفاعي – امنيتي، رقابت هاي محلي و خدمات رساني بوده است و در برخي موارد نتايج دوگانه اي داشته است به طوري كه ناهمگوني بيان شده از يک سو سبب کنترل واگرايي، تقويت همبستگي ملي و حفظ يکپارچگي سرزميني شده است اما از سوي ديگر با توسعه نامتوازن ناحيه اي، قطبي شدن قدرت و ثروت نارضايتي از نظام حاکم را در پي داشته است.

 نسخه قابل چاپ