مقالات علوم سیاسی

عمده ترين تفاوت ها در هر كشور، نابرابري در فرصت هاي اقتصادي، طبيعت، زبان، هويت خواهي و تاريخ است. وقتي اين تفاوت هاي مكاني عميق باشد و انسان هاي مكان هاي كمتر توسعه يافته نسبت به اين تفاوت ها آگاهي يابند و سهم خود را در مشاركت ملي به علت همين تفاوت ها در حداقل ببينند، تنش هايي را براي حكومت ايجاد مي كنند و احساس منطقه گرايي در مقابل ملي گرايي تقويت مي شود. در حال حاضر مرزها در مسايل مربوط به امنيت ملي، پديدآورنده بحران اند. در صورت وجود اختلافات مرزي ريشه دار، امنيت ملي به شدت مورد تهديد قرار مي گيرد. اهميت مرزها و مناطق مرزي، ضرورت امنيت را ايجاب مي نمايد و جهت ايجاد امنيت مرزها، نقش قوميتهاي ساكن در حاشيه مرزها بسيار حايز اهميت مي باشد.
ايران كشوري متنوع از نظر قومي است. ويژگي هاي متمايز كننده اقوام از يكديگر در ايران بويژه بر مولفه هاي زباني، مذهبي و نژادي متمركز مي شود. اقوام در ايران به شكل اقليت هاي مشخص در مناطق و استان هاي مرزي پراكنده شده اند. سکونت پنج قوميت ايراني در مناطق مرزي و همجوار با كشورهاي همزبان خود? زمينه مناسبي را براي وقوع بحرانهاي قومي در نقاط مرزي به وجود مي آورد. شاخص هايي چون داشتن زبان رسمي? راديو و تلويزيون محلي درخواست سهيم شدن در قدرت يا مشاركت در انتخابات محلي به اين معنا است كه اقوام مختلف ايراني اعم از آذري كرد? بلوچ تركمن و عرب تا حد زيادي به خود آگاهي قومي رسيده اند و اتخاذ سياست هاي قومي مناسبي را از طرف دولت مركزي مي طلبند. اگر دولت مركزي با توجه به اين خود آگاهي هاي قومي? با اتخاذ سياست هاي خاص آنها را به سوي مشاركت ملي سوق دهد در اين صورت هويت ملي آنان تقويت خواهد شد.

 نسخه قابل چاپ