مقالات علوم سیاسی

بنياد پژوهش حاضر بر اين پرسش نهاده شده كه آيا عهدنامه 1975 به عنوان سازوکاري حقوقي از جامعيت و يکپارچگي لازم براي پايان دادن به اختلافات و جلوگيري از اختلافات جديد بين دو کشور برخوردار مي باشد. روش اين پژوهش تاريخي - تحليلي بوده و ابزار گردآوري اطلاعات، اسنادي و انجام مصاحبه با مسوولين است. در مسير پاسخگويي به اين سوال معلوم شد، که اختلافات مرزي ايران و عراق سابقه اي در حدود سه قرن دارد. پس از استقلال عراق، منازعات ژئوپليتيکي دو کشور افزايش يافته و رهبران دو کشور تلاش هاي زيادي مبذول داشته اند که اين منازعات را با سازوکارهاي حقوقي حل و فصل نمايند. قرارداد 1937 و عهدنامه 1975 الجزاير از جمله اساسي ترين اين اقدامات است. عهدنامه 1975 با در نظر گرفتن نحوه تدوين، محتواي عهدنامه و جزييات حقوقي، عهدنامه اي جامع است. برجسته ترين وجه اين عهدنامه، جامعيت آن براي مديريت درازمدت اختلافات ژئوپليتيکي بين ايران و عراق است. در شرايط نوين سياسي عراق، علي رغم ديدگاه هاي گوناگوني که در حاکميت فعلي اين کشور در مورد قرارداد 1975 وجود دارد، اجرايي کردن کامل عهدنامه، بويژه پروتکل هاي الحاقي آن تامين کننده منافع ملي جمهوري اسلامي ايران است.

 نسخه قابل چاپ