پاسخ به:مقالات علوم سیاسی
جمعه 15 اردیبهشت 1391 11:17 AM
| 7 : فصلنامه ژئوپليتيك بهار 1389; 6(1 (پياپي 17)):181-207. |
| چالش هاي ژئوپليتيکي توسعه نامتوازن نواحي ايران در مقطع زماني 1385-1375 |
| زياري كرامت اله*,عشق آبادي فرشيد,فتحي حميد |
| * دانشگاه تهران |
|
تعيين درجه توسعه يافتگي مناطق مختلف که بتواند چارچوب موثري براي توزيع متعادل جمعيت، فعاليت ها و کارکردها در سطوح مختلف باشد، در برنامه ريزي ضروري است. اين مقاله به بررسي و تجزيه و تحليل درجه بندي توسعه يافتگي استان هاي ايران به تفکيک مناطق شهري و روستايي در يک دوره زماني ده ساله 1385-1375 و با به کارگيري مدل تحليل عاملي مي پردازد. با رفع همخطي بين شاخص ها، شاخص هاي اوليه به تعدادي عامل خلاصه مي شود. جمع نمرات عاملي مي تواند نمايان گر سطح توسعه يافتگي استان هاي کشور تلقي گردد. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه شاخص هاي توسعه در اكثر مناطق شهري و روستايي افزايش يافته اند، ضمن اينكه نابرابري بين استان هاي توسعه يافته تر و كمتر توسعه يافته نيز افزايش داشته است. فاصله سطح توسعه يافتگي بين استان تهران (توسعه يافته ترين) و استان سيستان و بلوچستان (كم توسعه يافته ترين) در مناطق شهري %157.37 و در مناطق روستايي %100.88 بيشتر شده، در نتيجه لزوم بازنگري در نظام برنامه ريزي كشور و جهت گيري به سمت برنامه ريزي منطقه اي با توجه به شرايط و ساختار فعاليتي و فضايي هر منطقه ضروري است. |
| كليد واژه: توسعه، مدل تحليل عاملي، چالش هاي ژئوپليتيکي، تمركززدايي، مناطق شهري و روستايي، ايران |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
