مقالات علوم سیاسی

صنعت گردشگري به عنوان يک عامل اقتصادي عمده و بسيار موثر در سال هاي اخير مورد توجه زيادي قرار گرفته و به اين علت سعي ميشود که حتيالامکان از عوامل موثر در کاهش جريان گردشگري جلوگيري به عمل آمده و امکانات لازم جهت رشد و گسترش صنعت گردشگري فراهم گردد. با توجه به اينکه ژئوپليتيک در مقياس خرد، به معناي «رقابت» بين دولت هاي محلي يا ايالت هاي مختلف يک مملکت براي برتري و قدرت است و از آنجا که اين برتري يابي و قدرت با استفاده از امکاناتي که محيط جغرافيايي دراختيار مي گذارد و يا امکاناتي که مي توان از محيط جغرافيايي اخذ نمود امکان پذير مي شود، استفاده از فرصت هاي گردشگري موجود در يک منطقه جغرافيايي مي تواند دستيابي به قدرت را تقويت نمايد.
برنامه ريزي راهبردي و مفاهيمي چون «راهبرد» و «تاکتيک» در کوششي که براي ارايه رهيافت هاي عملي در مديريت و تصميم سازي، به صورتي که قادر به رويارويي با محيط هاي خيلي پيچيده، نامعلوم و پيشبيني ناپذير باشند، شکل گرفت. برنامه ريزي راهبردي گردشگري قابليت آن را دارد تا با گنجانيدن زمينه هاي تصميم گيري، بيان دلايل پشتوانه تصميمات و مطرح کردن تصميمات به صورت خط مشي (پيشنهادات اجرايي)، به عنوان يک فرآيند موثر در زمينه گردشگري عمل نمايد.
بر اين اساس هدف اين مقاله تعيين نحوه به کارگيري فرآيند برنامه ريزي راهبردي در برنامه ريزي گردشگري در مقياس فرامحلي و منطقه اي است. با توجه به اهميت گردشگري در اقتصاد جهاني و در نظر گرفتن تاثير آن بر توسعه منطقه اي، در اين مقاله ابتدا تعاريف خاص مرتبط با موضوع و مباني نظري فرآيند برنامه ريزي راهبردي مورد بررسي قرارگرفته است، در ادامه با تکيه بر فرآيند برنامه ريزي راهبردي و فنون مرتبط با آن در فعاليت هاي گردشگري شهرستان چادگان و فريدون شهر (محدوده برنامه ريزي کهسوار طرار) واقع در استان اصفهان يک مطالعه موردي صورت گرفته است. در نهايت، تعيين و اولويت بندي راهبردهاي توسعه گردشگري از نتايج کاربردي اين نوشتار مي باشد.

 نسخه قابل چاپ