مقالات علوم سیاسی

استان آذربايجان غربي به علت همجواري با سه کشور مهم منطقه خاورميانه و قفقاز جنوبي يعني ترکيه، عراق، جمهوري آذربايجان (منطقه خودمختار نخجوان)، همچنين به علت موقعيت حساس ژئوپليتيک و ژئواستراتژيک به عنوان دروازه ورود و پل ارتباطي ايران به اروپا، در بين 16 استان حاشيه اي ايران، پس از خوزستان بي شک مهمترين استان مرزي ايران مي باشد. خط مرز سياسي اين استان از دره رودخانه زاب کوچک واقع در جنوب سردشت در همسايگي کردستان عراق تا بورآلان (ديم قشلاق) در شمالي ترين نقطه مزري اين استان با کشور ترکيه به علت متاثر شدن از ويژگي هاي خاص جغرافيايي (طبيعي و انساني) از قبيل کوهستاني و صعب العبور بودن و تحرکات قوميتي، به عنوان يکي از ناآرام ترين خطوط مرزي کشور تلقي مي شود. معضلات متعدد اجتماعي، نظامي و سياسي از قبيل قاچاق کالا و سوخت، مشروبات الکلي، مواد مخدر، اسلحه و مهمات، درگيري نيروهاي نظامي- امنيتي با گروهک هاي ملي گراي کرد، تنش ها و چالش هاي قومي- مذهبي بين اقليت هاي کرد و ترک آذري از شايع ترين مواردي هستند که بسترهاي ناامني در اين مناطق مرزي را فراهم آورده اند.
در اين تحقيق با تجزيه و تحليل هاي صورت گرفته، وجود محدوديت ها و بي عدالتي هاي جغرافيايي، اقتصادي، اجتماعي، عدم اتخاذ راهبردهاي مناسب نظامي- امنيتي و تحولات مناطق کردنشين عراق و ترکيه در گسترش ناامني در منطقه موثر شناخته شده و در راستاي تامين امنيت بهينه و ممانعت از گسترش روزافزون تهديدات و مناقشات در مناطق مرزي استان به ارايه راهکارها و پيشنهادهاي لازم از بعد نظامي- امنيتي پرداخته شده است.

 نسخه قابل چاپ