مقالات علوم سیاسی

شهري شدن جهان و جهاني شدن شهرها مهمترين مساله هزاره سوم ميلادي است. صرف نظر از تبعات منفي جهاني شدن، کليه شهرها، در صدد پيوند به شبکه شهرهاي جهاني، به منظور بهره گيري از مزاياي جهاني شدن مي باشند. شهرهاي ايران نيز به دليل تاخير در پيوند با اقتصاد جهاني، ضعف ادبيات علمي جهاني کردن شهرها، سياست خارجي متغير و مشاجرات سياسي بين ايران و آمريکا، تحريم يکجانبه آمريکا و به تبع آن مشکلات ناشي از عدم سرمايه گذاري خارجي در کشور، محدوديتهاي اطلاعاتي (اينترنت) و ارتباطي، ضعف زيرساختهاي مالي و بانکي و حمل و نقل و ضعف در قوانين با مشکلات بسياري در روند جهاني شدن مواجه اند که اين وضعيت در شهرهاي مرزي کشور به دليل شرايط ژئوپليتيک خاص آنها دو چندان شده است.
بسياري از شهرهاي مرزي که در گذشته در انزواي جغرافيايي شديدي قرارداشتند، بعد از آغاز عصر تحولات اطلاعات (1970) به سوي پذيرش نقش قطب يا نقاط گره اي انتقال امواج توسعه به ساير نقاط يک کشور حرکت کرده اند. لذا چنين شهرهايي درصدد حل مشکلات زيرساختي، مديريتي، خلا هاي قانوني، و فرهنگي، به منظور سازگاري با معيارهاي فرايند جهاني شدن مي باشند.
هدف اين مقاله ارايه راهکارهاي مناسب استفاده از فرصتهاي موجود در فراسوي مرزهاي ملي (8336 کيلومتر مرز مشترک با افغانستان و ترکمنستان) مانند بازار مصرف کشورهاي آسياي مرکزي با جمعيت بيش از 50 ميليون نفر و افغانستان است. به منظور تحقيق در راستاي اين هدف، ابتدا مساله جهاني شدن شهرهاي مرزي ايران در استان خراسان (چهار شهر باجگيران، لطف آباد، سرخس و تايباد) با توجه به تئوريهاي موجود تحليل شد. همچنين با استفاده از تکنيکهاي پرسشنامه و مصاحبه، چشم انداز مناسبي ازتوانايي ها و پتانسيل هاي محلي درباره کارکرد دروازه ها و نقاط گره اي شهري در توسعه منطقه اي گردآوري شد و در نهايت پيشنهاداتي ارايه شد که عبارتند از: اصلاح قوانين، ارتقا نقش سيستم مديريت، اصلاح و بهبود قوانين و حقوق گمرکي، سرمايه گذاري در زمينه زيرساختهاي شهري و ارايه بستر قضايي و فرهنگي مناسب براي هدايت سرمايه گذاري خارجي بيشتر در اين مناطق.

 نسخه قابل چاپ