مقالات علوم سیاسی

انعقاد پيمان هاي دفاعي توسط بازيگراني انجام مي شود که داراي ويژگي کنش گري باشند. به عبارت ديگر، واحدهايي که در شرايط انفعال قرار دارند و يا فاقد ابزار و قابليت موثري براي نقش آفريني منطقه اي و يا دفاع از خود باشند، قادر نخواهند بود تا شرايط شکل گيري و سازمان دهي پيمان هاي دفاعي را به وجود آورند. اين امر به مفهوم آن است که بازيگري قادر خواهد بود تا به انجام عمل تعيين کننده مبادرت نمايد که از توانمندي لازم براي تاثيرگذاري بر محيط امنيتي خود برخوردار و از سوي ديگر داراي انگيزش هاي ايدئولوژيک، ژئوپليتيکي و يا استراتژيک براي کنترل محيط امنيتي خود باشد.
ايران در زمره کشورهاي منطقه اي محسوب مي شود که در گذشته تاريخي خود از نقش آفريني محيطي برخوردار بوده است. با بازيگران مختلف به گونه اي تعامل برقرار کرده که نتايج موثر و پايداري براي امنيت و بقاي سياسي کشور به وجود آورده است. اين امر را مي توان انعکاس روح ملي ايران در فضاي منطقه دانست. اگرچه قابليت هاي دفاعي جمهوري اسلامي ايران به گونه اي مرحله اي رشد داشته است، اما اين امر را نمي توان به عنوان تنها مولفه ارتقاي قابليت منطقه اي جمهوري اسلامي ايران دانست. سازماندهي پيمان‏هاي دفاعي در چارچوب «رهيافت نئورئاليسم تدافعي» و اصل «موازنه تهديد» مورد توجه قرار مي‏گيرد. از آنجايي که در محيط منطقه‏اي ايران تضادهاي امنيتي متقاطع وجود دارد، از اين رو، بهره‏گيري از پيمان دفاعي بيشترين مطلوبيت را براي ايران ايجاد مي‏کند.

 نسخه قابل چاپ