مقالات علوم سیاسی

بحران دارفور ناشي از دخالت چندين عامل به هم پيوسته است؛ اين بحران در نابرابري هاي اجتماعي و سياسي بين مرکز و شمال كشور سودان با ديگر مناطق ريشه دارد كه با عواملي مانند خشکسالي، رشد جمعيت، بيابان زايي تشديد شده است و فرصت طلبي هاي سياسي و سياست هاي منطقه اي آن را به يك بحران فرامنطقه اي تبديل كرده است. گرچه آمريكا، انگليس و كشورهاي غربي و نيز سازمان ملل كوشيدند بحران دارفور را درگيري هاي قومي و قبيله اي و جنگ بين عرب ها و آفريقايي ها و در چارچوب نقض حقوق بشر از سوي حكومت سودان القا كنند و با سوء استفاده از اين اهرم فشارهاي لازم را بر دولت سودان وارد آورند، ولي به نظر مي رسد علل بحران و ريشه هاي آن فراتر از يك درگيري قومي، قبيله اي و نژادي بر سر مراتع و چراگاه ها و تخريب اراضي آفريقايي هاي بومي توسط اعراب به هنگام كوچ كردن باشد. در اين راستا بايد عوامل ژئوپليتيكي ناشي از انزواي جغرافيايي و سياسي، تغييرات آب و هوا و مشکلات عدم فراگيري اقتدار دولت مرکزي به نواحي پيراموني را كه از يک الگوي مرکز - پيرامون تبعيت مي کند به همراه وسعت زياد کشور، قلمرو گسترده و نبود پيوستگي بين مسلمانان شمال و نواحي پيراموني را در اين بحران دخيل دانست. منازعه دارفور را مي توان در بحران هاي كنترل و توزيع منابع، بحران هويت و مداخلات خارجي كه به بحران مشروعيت منجر شود و در نهايت كاهش قدرت مركزي تفسير کرد.

 نسخه قابل چاپ