مقالات علوم سیاسی

اين مقاله مي کوشد تا موضوع ايران را در روابط ايالات متحده و چين، پس از پايان جنگ سرد، مورد ارزيابي قرار دهد و به اين پرسش پاسخ دهد كه موضوع ايران در روابط امريكا و چين پس از پايان جنگ سرد تا كنون چه جايگاهي داشته است و چگونه مديريت مي شود. براي نيل به اين منظور، ابتدا ذهنيت استراتژيک امريکا نسبت به امنيت بين المللي از دوران بعد از جنگ سرد بررسي مي شود و سپس نگرش امنيتي آمريکا به ايران تجزيه و تحليل شده است. اين مقاله همچنين ضمن بررسي نگرش امنيت بين المللي رهبران چين كوشيده است تا عناصر اين نگرش و از جمله نگاه چين را به جايگاه آمريکا در نظام بين الملل به همراه رفتار چين در نهادهاي مربوط به امنيت بين المللي شناسايي كند. و سرانجام با در نظر گرفتن اين دو مجموعه نگرش، مثلث روابط ايران، آمريکا و چين را در کانون تحليل قرار دهد. برآيند تحليل داده ها، با بهره گيري از نظريه روابط بين المللي ثبات هژمونيک ان است که چين با وجود مخالفت با سامانه و نظام قدرت در جهان، در سياست اعلامي، در حوزه سياست هاي اعمالي، در مسايل کليدي امنيت بين المللي با ايالات متحده محتاطانه همراهي كرده است. چين با ده قطعنامه کليدي در بحران عراق در دهه 90 و تمامي قطعنامه هاي شوراي امنيت در پرونده هسته اي، عليه ايران را همراهي کرده است. همراهي چين با آمريکا متاثر از مناسبات گسترده اقتصادي و گفتگوهاي استراتژيک واشنگتن و پکن است. برآيند چنين وضعيتي محدود شدن روابط چين با ايران به حوزه هاي اقتصادي و انرژي و همکاري چين با آمريکا در حوزه هاي مربوط به امنيت بين المللي از جمله پرونده هسته اي ايران است و به نظر مي رسد در روابط پکن - تهران عنصر روابط پکن - واشنگتن برجسته باشد.

 نسخه قابل چاپ