مقالات علوم سیاسی

هدف اين مقاله بررسي تحولات مديريت روستايي کشور است. گسترش شهرنشيني و افزايش مشکلات آن مانند اسکان غير رسمي، بيکاري و آلودگي محيط، سکونت در محيط هاي روستايي را به عنوان يک گزينه مطلوب مطرح ساخته است. با وجود اين توسعه روستايي پايدار مستلزم وجود مديريت روستايي نهادمند و کارآمد با ويژگي هايي مانند منابع سازماني پايدار و مشارکت اجتماعي است. بررسي تحولات مديريت روستايي در ايران نشان مي دهد که پس از اصلاحات ارضي در دهه 1340 تا اواخر دهه 1370، نهادينگي و پايداري در مديريت وجود نداشت و سياست هاي مديريت روستايي بسيار متغير بود. تاسيس دهياري هاي خودکفا در روستاها و گسترش سريع آنها از ابتداي دهه 1380 آخرين تحول انجام شده براي ساماندهي مديريت روستايي است. با اين حال استمرار مشکلات ساختاري مانند کمبود سرمايه انساني، نظام اداري متمرکز و کمبود منابع مالي پايدار، چالش هايي هستند که در صورت بي توجهي مي توانند به عنوان موانعي براي مديريت روستايي کشور عمل کنند.

 نسخه قابل چاپ