مقالات علوم سیاسی

كشور ايران داراي حدود شش دهه سابقه رسمي  برنامه ريزي عمراني است و برنامه ريزي در خلال اين مدت به طور عام و آمايش سرزمين به تبعيت از شرايط اقتصادي، اجتماعي و سياسي همواره با تغييرات و دگرگوني هايي همراه و فراز و نشيب هاي بسيار زيادي را شاهد بوده است. لذا شناخت اين تحولات براي رسيدن به راهكارهاي عملي و رفع تنگناها و موانع فراروي آمايش سرزمين بسيار حياتي مي باشد. بررسي سير تحولات آمايش سرزمين طي سال هاي گذشته از اين واقعيت حكايت دارد كه موضوع عدم تعادل هاي منطقه اي و عدم استفاده از قابليت هاي سرزميني و به عبارتي توسعه نيافتگي بخش هاي وسيعي از كشور همواره به عنوان يكي از مهم ترين دغدغه هاي برنامه ريزان چه قبل و چه بعد از انقلاب بوده است. به همين دليل نيز طي سال هاي گذشته اقدامات گسترده چه در قالب طرح هاي مطالعاتي يا تدوين قوانين و مقررات صورت گرفت، اما به دلايل مختلف، اين اقدامات عقيم مانده و كماكان موضوع آمايش سرزمين و توزيع عادلانه فعاليت ها و جمعيت در پهنه سرزمين در كانون توجهات برنامه ريزان و تصميم گيران كشور قرار گرفته است.
با توجه به موارد فوق در اين مقاله تلاش شده است تا تصويري خلاصه از تحولات برنامه ريزي كشور با تاکيد بر آمايش سرزمين طي سال هاي گذشته ارايه شود و جايگاه آن در نظام برنامه ريزي كشور تبيين گردد. در ادامه به صورت اجمالي به خلاصه اي از عدم تعادل هاي منطقه اي در كشور اشاره و مهم ترين ويژگي هاي اين عدم تعادل هاي منطقه اي فهرست شده اند. در بخش آخر نيز تعدادي از مهم ترين مسايل و مشكلاتي كه در حال حاضر سياست ها و برنامه هاي آمايش سرزمين با آنها مواجه هستند، مورد تحليل بررسي قرار گرفته و در بخش پاياني و پس از جمع بندي نيز راهكارهاي رفع اين تنگناها و مشكلات ارايه شده اند.

 نسخه قابل چاپ